Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

 E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Ja shërbëtorja e Hyjit.

 U bëftë me mua si është fjala jote.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

E Fjala u bë njeri.

 E banoi ndër ne.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

 Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

- Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

Për shpirtrat e purgatorit:

Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

- Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

 Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

Pushofshin në paqe!

 Amen!

Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

Të diel dhe drekë të mirë!

Papa Françesku

Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

 E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Ja shërbëtorja e Hyjit.

 U bëftë me mua si është fjala jote.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

E Fjala u bë njeri.

 E banoi ndër ne.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

 Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

- Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

Për shpirtrat e purgatorit:

Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

- Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

 Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

Pushofshin në paqe!

 Amen!

Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

Qoftë bekuar Emri i Zotit,

Tash e përgjithmonë e jetës.

Ndihma jonë është në emër të Zotit,

Ai që Krijoj qiellin dhe tokën.

Ju bekoftë Hyji i gjithpushtetshëm Ati, e Biri e Shpirti Shenjt.

Amen.

Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

Të diel dhe drekë të mirë!

Papa Françesku

Kjo është gjë e bukur, Jezusi është vetëm në mal, duke u lutur. Lutej vetëm (krh. Gjn 8, 1). Pastaj shkon përsëri në Tempull, dhe mbarë populli shkonte tek ai (krh. Rr. 2). Jezusi është në mesin e popullit, dhe në fund, e lanë vetëm me gruan (krh. Rr. 9). Ajo vetmi e Jezusit! Kjo është vetmi e frytshme: është vetmia e lutjes me Atin, edhe kjo, kaq e bukur, që është pikërisht porosia e sotme e Kishës, porosia e mëshirës me këtë grua.

Gjithashtu e kemi një dallim mes popullit: Ishte mbarë populli që shkonte tek Ai; ai u ul dhe nisi t’i mësojë ata: populli që dëshironte t’i dëgjonte fjalët e Jezusit, populli me zemër të hapur, që kishte nevojë për Fjalën e Hyjit. Ishin edhe të tjerët, që nuk dëgjonin asgjë, nuk kishin mundësi të dëgjonin; e ishin edhe ata që kishin ardhur me atë grua: Shiko, Mësues, kjo grua është prej atyre grave, është ... Duhet të bëjmë ashtu si na ka urdhëruar Moisiu që të bëjmë me këto gra (krh. Rr. 4-5).

Edhe ne, besoj, që jemi ky popull që, në njërën anë dëshiron ta dëgjoj Jezusin, por në anën tjetër, ndonjëherë, na pëlqen që t’i frushkullojmë të tjerët, t’i dënojmë të tjerët. Porosia e Jezusit është kjo: mëshira. Sa për mua, e them përvujtërisht, është porosia më e madhe e Zotërisë: mëshira. Sepse Ai vet tha: Unë nuk erdha për të drejtët; të drejtët përligjen vetvetiu. Shko i Bekuari Zotëri, nëse ti mund ta bësh, unë nuk mund ta bëj! Mirëpo ata besojnë se mund ta bëjnë. Unë erdha për mëkataret (krh. Mk 2, 17).

Paramendojeni atë bisedë që u bë pasi që e thirri Mateun: Po ky shkon me mëkatarët! (krh. Mk 2, 16). Ai erdhi për ne, kur ne e njohim vetveten se jemi mëkatar. Por në qoftë se ne jemi si fariseu, para altarit: të falënderoj o Zot, sepse nuk jam si njerëzit tjerë e as si ky që është të dera, si tagrambledhësi (krh. Lk 18, 11-12), nuk e njohim zemrën e Zotërisë, dhe nuk do ta kemi kurrë gëzimin për ta ndjerë këtë mëshirë. Nuk është e lehtë që të braktisemi plotësisht në mëshirën e Hyjit, sepse ajo është një humnerë e pakuptueshme. Por duhet ta bëjmë! 

“Oh, atë, po ta njihje ti jetën time, nuk do më flisje kështu!”. “Përse?”, “çfarë kam bërë?””Oh, kam bërë mëkate të rënda!”

“Më mirë! Shko tek Jezusi: Atij i pëlqen nëse ia tregon këto gjëra!” Ai i harron, Ai e ka aftësinë e veçantë për të harruar. I harron, të puth, të përqafon duke të thënë: “as unë nuk po të dënoj; shko, tani e tutje mos mëkato më” (Gjn 8, 11). Vetëm këtë këshill ta jep. Pas një muaj, jemi në të njëjtat rrethana... Kthehemi tek Zotëria. Zotëria nuk lodhet kurrë për të falur: kurrë! Ne jemi ata që lodhemi për ta kërkuar faljen prej Tij. T’ia kërkojmë hirin që të mos lodhemi për t’i kërkuar falje, sepse Ai kurrë nuk lodhet duke na falur. Ta kërkojmë ketë hir.

Papa Françesku

Di Antonio Gaspari

Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullor në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

Tifoz i madh futbolli, të parët i ka na Piemonte (Italia), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një Jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoj se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dh do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti.

Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Josepsh Ratzingerit.

Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Borgoglio do të zgjidhej Papë.

                                                                                                Zenit, 13.03.2013

Di Antonio Gaspari

Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullore në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

Tifoz i madh futbolli, të parët i ka nga Piemonte (Itali), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoi se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dhe do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti. 

Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Joseph Ratzingerit.

Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Bergoglio do të zgjidhej Papë.

Zenit, 13.03.2013

Ati i shenjtë Benedikti XVI lindi në Gjermani para 85 viteve ai tha se në muajt e fundit kishte hetuar se po e braktiste fuqia.

Zëdhënësi I Vatikanit tha se “Papa nuk dha dorëheqjen për shkak të vështirësive papnore” dhe se vendimi qe një befasi, duke treguar se edhe ndihmësit e tij më të ngushtë nuk ishin në dijeni të vendimit të tij. 

Në mbledhjen e radhës të cilën Ati i shenjtë e kishte organizuar me bashkëpunëtoret tha se fuqitë fizike dhe shpirtërore kanë filluar ta lënë, e këto janë kaq të nevojshme për ta kryer mbarështimin: “Prandaj për këtë arsye, krejtësisht i vetëdijshëm për seriozitetin e këtij veprimi, me liri të plotë heq dorë nga mbarështimi i detyrës së Ipeshkvit të Romës si Pasardhës i Shën Pjetrit”. Këtë gjë do ta bëj me 28 shkurt në orën 20.R

Në këtë ditë të gjithë të kushtuarit do të mblidhen në Kishat e caktuara nga ipeshkvit që të falënderojnë Zotin për hirin e thirrjes të cilën në vështirësi dhe mirësi kanë mundësi ta jetojnë në vendin tonë dhe në mbarë botën.

Heshtja dhe Fjala: udhëtimi i ungjillëzimit

Të dashur vëllezër dhe motra,

Pasi që po afrohet Dita  botërore e Komunikimeve shoqërore 2012, dëshiroj të bashkëndaj me ju disa reflektime mbi aspektin njerëzor të komunikimit që ndonjëherë harrohet, edhe pse është shumë i rëndësishëm, e që sot duket veçanërisht i nevojshëm për ta kujtuar.

Bëhet fjalë për marrëdhënien mes heshtjes dhe fjalës: dy momente të komunikimit që duhet të barazpeshohen, duhet t’i lënë vend njëra-tjetrës dhe të integrohen për të ndërtuar një bashkëbisedim të vërtetë dhe një afërsi të thellë mes personave. Kur heshtja dhe fjala e përjashtojnë njëra-tjetrën, komunikimi nuk përparon, ose pse provokon njëfarë trullosjeje, ose pse është në kundërshtim dhe krijon një kalim të ftohtësisë; përkundrazi kur integrohen në mënyrë të ndërsjellët, del komunikimi me vlerë dhe me domethënie.

Heshtja është pjesë përbërëse e komunikimit dhe pa të nuk ekzistojnë fjalët plot përmbajtje. Në heshtje dëgjojmë dhe njohim më mirë vetveten, lind dhe thellohet mendimi, kuptojmë më qartësi më të madhe atë gjë që dëshirojmë ta themi ose atë gjë që e presim prej tjetrit, zgjedhim se si do të shprehemi. Duke heshtur e lejojmë personin tjetër që të flasë, që ta shpreh vetveten, ndërsa neve na lejon që mos të rrimë të lidhur, pa një përballim të nevojshëm vetëm tek fjalët, ose tek idetë tona. Në këtë mënyrë hapet një vend i dëgjimin të ndërsjellët dhe behet e mundur marrëdhënia më e plotë njerëzore.

Në heshtje, p. sh. i pranojnë çastet e vërteta të komunikimit ata që e duan njëri-tjetrin: e pranojnë gjestin, shprehjen e fytyrës, trupit si edhe shenjat që e paraqesin personin. Në heshtje flet gëzimi, kujdeset, vuajtja, që pikërisht në heshtje e gjënë një formë shprehjeje veçanërisht të dendur. Nga heshtja, pra, buron një komunikim shumë më kërkues që thërret në përgjegjësi ndjeshmërinë dhe aftësinë e të dëgjuarit që shumë shpesh zbulon masën dhe natyrën e lidhjeve. Aty ku porositë dhe informacioni janë të mjaftueshëm, heshtja bëhet qenësore për të zgjedhur atë gjë që është e rëndësishme nga ajo që është e panevojshme dhe dytësore.

Reflektimi i thellë na ndihmon që të zbulojmë marrëdhënien ekzistuese mes ngjarjeve të cilat në shikim të parë duken të shkëputura nga njëra-tjetra, për të vlerësuar, për të analizuar porositë; dhe kjo bën që të kemi mundësi t’i bashkëndajmë mendimet e peshuara që janë të lidhura, duke e jetësuar njohjen e vërtetë të cilën e bashkëndajmë. Prandaj është e nevojshme që të krijojmë ambientin dhe hapësirën, pothuajse një lloj “ekosistemi” që di të baraspeshojë heshtjen, fjalën, figurat dhe zërat. Pjesa më e madhe e dinamikës së tashme të komunikimit drejtohet nga pyetjet që kërkojnë përgjigje. Forcat kërkuese dhe rrejtët shoqërore janë pikënisja e komunikimit për shumë persona që kërkojnë këshilla, sugjerime, informacione dhe përgjigje.

Në ditët tona, Rrjeti po bëhet gjithnjë e më shumë vend i pyetjeve dhe përgjigjeve; aq më shumë, shumë shpesh njeriu bashkëkohor bombardohet nga përgjigjet që iu jepen atyre pyetjeve të cilat ai kurrë nuk i ka bërë dhe atyre nevojave të cilat nuk i ndjen. Heshtja është e çmueshme për të ndihmuar dallimin e nevojshëm mes nxitjeve të shumta dhe përgjigjeve që i marrim, pikërisht për të njohur dhe për tu përqendruar në pyetje vërtetë të rëndësishme.

Në kompleksin e dallueshmërisë së botës së komunikimit del në pah, gjithsesi, kujdesi i shumë vetave ndaj pyetjeve të fundit të ekzistencës njerëzore: kush jam? Çfarë mund të dijë? Çfarë më duhet të bëj? Çfarë mund të shpresoj? Ka rëndësi të madhe të pranojmë personat që i formulojnë këto pyetje, për të hapur një dialog të thellë, të përbërë nga fjala, përballja, por edhe nga thirrja për të reflektuar dhe heshtja, që disa herë, mund të jetë më e qartë se një përgjigje e përshpejtuar që e ndihmon atë që pyet të zbres në thellësi të vetvetes dhe t’i hapet ecjes drejt përgjigjes së Hyjit që është shkruar në zemrën e njeriut. Ky fluks i vazhdueshëm i pyetjeve parqet, në thellësi, shqetësimin e qenies njerëzore që vazhdimisht kërkon të vërtetën, e vogël ose të madhe e që i jep kuptim shpresës dhe ekzistencës. Njeriu nuk ka mundësi të kënaqet më një shndërrim të thjesht dhe të lejueshëm të shndërrimit të mendimeve të dyshimta dhe të përvojave jetësore: të gjithë e kërkojmë të vërtetën dhe e bashkëndajmë ketë dëshirë kaq të thellë, aq më shumë në kohën tonë në të cilën ”kur personat i shndërrojnë informacionet, tashmë janë duke i bashkëndarë edhe vizionet e tyre për botën, shpresat dhe idealet e tyre” (Porosia për Ditën Botërore të Komunikimeve shoqërore 2011).

Duhet shikuar me interes format e ndryshme të siteve, jetësimit të rrjeteve të cilat kanë mundësi të ndihmojnë njeriun e sotëm për të jetuar çastet e reflektimit dhe të pyetjes së vërtetë, por edhe për të gjet hapësirat e heshtjes, rastet e lutjes, meditimit ose të bashkëndarjes së Fjalës së Hyjit. Në qenien e porosive të shkurtra, shumë shpesh jo më të gjata se një rresht biblik, kanë mundësi të shprehen mendimet e thella në qoftë se secili nuk le pas dore për të kultivuar brendinë personale.

Nuk ka vend për tu çuditur në qoftë se, në traditat e dallueshme fetare, vetmia dhe heshtja janë vende të privilegjuara për t’i ndihmuar personat që ta gjejnë vetveten dhe atë të Vërtetë që ju jep kuptim të gjitha gjërave. Hyji i Zbulesës biblike flet edhe pa fjalë: “Siç tregon kryqi i Krishtit, Hyji flet edhe përmes heshtjes së vet. Heshtja e Hyjit, përvoja e largësisë së të Gjithëpushtetshmit dhe Atit është fazë vendimtare në ecjen tokësore të Birit të Hyjit, Fjalës së mishëruar, (...) Heshtja e Hyjit i zgjat ato fjalë të cila i tha më parë. Në ato momente të errëta Ai flet në misterin e heshtjes” (Nxitja apostolike passinodale “Verbum Domini”, 30 shtator 2010, 21). Në heshtje të Kryqit flet gojëtaria e dashurisë së Hyjit e jetuar nderi në dhurimin suprem. Pas vdekjes së Krishtit, toka mbetet në heshtjen e të Shtunës së madhe, kur “Mreti fle dhe Hyji i bërë njeri i zgjon ata që flejnë gjatë shekujve”” (krh. Shërbesa e leximeve të Shtunës së madhe), jehon zëri i Hyjit plot me dashuri për njerëzimin.

Në qoftë se Hyji i flet Hyjit në heshtjen e vet, gjithashtu edhe njeriu në heshtje e zbulon mundësinë për të folur me Hyjin dhe për Hyjin. “Kemi nevojë për atë heshtje që bëhet soditje, që na bënë të hyjmë në heshtjen e Hyjit dhe të arrimë në atë pikë ku lind Fjala, Fjala shëlbimprurëse” (Predikimi, në Meshën e shenjtë Pjesëtarëve të Komisionit Teologjik Ndërkombëtar, 6 tetor 2006).

Në bisedën tonë për madhërinë e Hyjit biseda jonë është gjithmonë e papërshtatshme dhe në këtë mënyrë hapet para nesh hapësira e soditjes së heshtur. Nga kjo soditje lind urgjenca e misionit në krejt forcën e vet të brendshme, domosdoshmëria e pandalshme për të “komunikuar atë gjë që e kemi parë dhe e kemi dëgjuar”, kështu që të gjithë të jenë në bashkim me Hyjin (krh. 1 Gjn 1, 3).

Soditja në heshtje na bënë që të zhytemi në burimin e Dashurisë që na drejton drejt të afërmit tonë, për të ndjerë dhimbjen e tij, për t’ia ofruar dritën e Krishtit, porosinë e tij të jetës, dhuratën e dashurisë së tij të plotë që shëlbon. Në soditje të heshtur, lind pastaj, më forcë më të madhe ajo Fjalë e përjetshme përmes të cilës u krijua bota, dhe pranohet ai plan shëlbimi të cilin Hyji e realizon përmes fjalëve dhe gjesteve gjatë gjithë historisë së njerëzimit.

Siç na kujton Koncili II Vatikanas, Zbulesa hyjnore realizohet në “ngjarjet dhe fjalët e lidhura në mënyrë intime, në mënyrë që veprat, që kryen Hyji në histori të shëlbimit, e paraqesin dhe e forcojnë doktrinën dhe realitetin domethënës të fjalëve, përderisa fjalët shpallin veprat dhe e shpjegojnë misterin që përmbajnë ato” (Dei Verbum, 2). Ky  projekt shëlbimi kulmon në personin e Jezusit të Nazaretit, ndërmjetësit të plotësisë së krejt Zbulesës. Ai bëri që të njihet fytyra e vërtetë e Hyjit Atë që me Kryqin dhe Ringjalljen që na bëri të kalojmë nga skllavëria e mëkatit dhe vdekjes në lirinë e bijve të Hyjit. Bëri të njihet pyetja themelore e kuptimit, që njeriu në Misterin e Krishtit gjejë përgjigjen e aftë për t’ia dhen zemrës së paqetë njerëzore. Pikërisht prej këtij Misteri lind misioni i Kishës, ky Mister i shtynë të krishterët që të bëhen shpallësit e shpresës së shëlbimit, dëshmitarë të asaj dashurie që promovon dinjitetin e njeriut dhe ndërton drejtësinë dhe paqen.

Fjala dhe heshtja

Të edukohesh për komunikim do të thotë të mësosh për të dëgjuar, për të soditur, përveçse për të folur, dhe kjo është në mënyrë të veçantë e rëndësishme për veprimtarët e ungjillëzimit: heshtja dhe fjala të dyja janë elemente të domosdoshme dhe integruese të veprimit komunikativ të Kishës, për një shpallje të ripërtritur të Krishtit në botën bashkëkohore.

Marisë, heshtja e të cilës “e dëgjon dhe bënë që të lulëzojë Fjala” (Lutja e takimit të të rinjve në Loreto 1-2 shtator 2007), ia besoj veprën e ungjillëzimit që Kisha e plotëson përmes mjeteve të komunikimit shoqëror.

Nga Vatikani, 24 janar 2012, Festa e Shën Françeskut të Salesit

Benedictus PP XVI

Të dashur vëllezër e motra,

Fe e atdhe është binomi që, për shekuj me radhë, ka frymëzuar shumë vëllezër e motra atdhedashës, të cilët kanë punuar pa lodhje e pa pushuar për të mirën shpirtërore dhe materiale të atdheut tonë, Shqipërisë. Ne, si barinj shpirtërorë të Kishës Katolike në Shqipëri, po ju drejtohemi të gjithëve ju, vëllezër e motra katolikë, por edhe të gjithë njerëzve me vullnet të mirë me anë të kësaj letre në këtë vit jubilar të 100-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë dhe krijimit të Qeverisë së Parë Shqiptare pas pushtimit otoman 500-vjeçar. Ky është një rast i veçantë për ne që të falenderojmë Hyjin për atdheun tonë e për të gjithë ata atdhetarë, të cilët, në mënyra të ndryshme e me përkushtim, kanë punuar dhe janë munduar për të mirën e Shqipërisë. Nuk mund të mos përmendim në krye të kësaj letre faktin që, ndër etërit themelues të shtetit dhe kombit të ri shqiptar, qëndrojnë figura të rëndësishme të hierarkisë katolike dhe mbarë komunitetit katolik, si Dom Nikoll Kaçorri dhe Luigj Gurakuqi, Imzot Luigj Bumçi dhe Atë Gjergj Fishta o.f.m, si dhe personalitete të tjera që i bëjnë nder jo vetëm Kishës, por edhe kombit. Ata ishin ndër ideatorët e themelimit të shtetit dhe “ambasadorët” e Shqipërisë pranë vendeve europiane dhe më gjërë.

Për të krishterët katolikë, ky jubile përkon edhe me disa ngjarje të tjera, sikurse është 50-vjetori i mbylljes së Konçilit II të Vatikanit, që solli një freski ripërtëritjeje në Kishën Katolike dhe sidomos në marrëdhëniet e saj me botën, por përkon edhe me hapjen e vitit të fesë, që do të bëhet më 11 tetor të këtij viti, ashtu siç është shpallur tashmë nga Papa Benedikti XVI në letrën e tij në formën e Motu Proprio Porta Fidei[1].

Nga dita e shpalljes së Pavarësisë më 28 Nëntor 1912 e deri më sot vendin tonë e kanë përshkuar valët e historisë dhe kanë lënë gjurmë të thella në të. Si e gjithë Europa, edhe vendi ynë kaloi dy luftërat botërore, të cilat kanë përbërë një shkatërrim me pasoja të mëdha për njerëzimin. Sigurisht, dëmet që pësoi vendi, duke qenë se sapo kishte dalë nga një pushtim tjetër shumë i gjatë, ishin të mëdha. Megjithatë, ishin vënë re shenja rimëkëmbjeje në fusha të ndryshme, si në atë kulturore, ekonomike dhe politike. Në mënyrë të veçantë, një rimëkëmbje kulturore në vitet '30 në shumë rrethe dhe shoqata të kohës i kishte dhënë hov jetës së vendit e dalëngadalë po krijonte premisat për një të ardhme më të mirë për vendin tonë si pjesë e familjes europiane. Kisha Katolike me institucionet e saj fetare dhe shkollore dha një kontribut të rëndësishëm në këtë rimëkëmbje. Por, mbi Shqipërinë ra një fatkeqësi tjetër, e cila e mbajti atë të ngërthyer për pothuajse 50 vjet. Kjo fatkeqësi ishte regjimi komunist, një nga më të egrit në botë. Me ardhjen e këtij regjimi, Shqipëria humbi shumë; humbi lirinë në të gjitha dimensionet e saj e, në mënyrë të veçantë, lirinë e besimit. Ndalimi i besimit me kushtetutë, si dhe shkatërrimi i objekteve të kultit apo shndërrimi i tyre për vepra profane ishte një fakt i paprecedent. Kisha Katolike pësoi një torturë dhe përndjekje shumë të madhe. Klerikë, motra dhe laikë katolikë u përndoqën, u vranë e u burgosën për shkak të besimit të tyre, duke shkaktuar kështu një martirizim të gjatë të Kishës. Gjithashtu, e gjithë kjo u shoqërua me një propagandë të shtrirë në të gjitha sferat e jetës kundër ndjenjave më të thella njerëzore, veçanërisht atyre fetare. Pasojat e kësaj shtypjeje dhe dhunimi po i vuajmë ende sot e kësaj dite.

Rënia e komunizmit dhe ardhja e demokracisë hapi një dritare të re për popullin tonë aq të vuajtur. Kësisoj, shembulli i madh dhe qëndresa heroike e shumë të krishterëve katolikë dha një kontribut shumë të madh në ardhjen e lirisë. Nuk mund të harrojmë që shenja e parë e kësaj lirie ishte mesha e kremtuar në varrezat e Shkodrës më 4 nëntor 1991, kur regjimi ishte ende në këmbë. Shenja të këtij kontributi dhe kësaj ringjalljeje ishin edhe rivendosja e marrëdhënieve diplomatike të Shqipërisë me Vatikanin, vizita historike e të Lumit Gjon Pali II më 25 prill 1993, ditë në të cilën u rimëkëmb edhe njëherë hierarkia kishtare dhe ardhja e shumë misionarëve që iu përgjigjën bujarisht thirrjes së Atit të Shenjtë për të punuar me dashuri e përkushtim në tokën dhe popullin e Shqipërisë.

Dy ngjarje të tjera të rëndësishme për të cilat falenderojmë Zotin janë Lumturimi i bijës sonë, me të cilën krenohemi, Nënë Terezës, më 19 tetor 2003 prej të Lumit Gjon Pali II dhe përfundimi i procesit dioqezan të kanonizimit të 40 martirëve të komunizmit, proces që tani vazhdon në Kongregatën për Shenjtërit në Romë.

Në këto vjet, përveç lirisë së fituar, nuk mund të mos i gëzohemi edhe një bilanci pozitiv, sidomos në fushën e lirisë e të drejtave të njeriut, të lirisë së shprehjes së besimit, të fjalës dhe të mendimit. Rritja në fushën eknomike, lëvizja e lirë e qytetarëve, formësimi i një kuadri ligjor gjithnjë e më të aftë për t’iu përgjigjur nevojave të shoqërisë dhe demokratizimi i mëtejshëm i vendit janë sinjale që premtojnë për një integrim sa më të shpejtë të Shqipërisë në familjen e madhe europiane. Vetëm në këtë mënyrë, atdheu ynë do të shmangë përfundimisht rrezikun e izolimit nacionalist. Një atdhe i vërtetë është vetëm një atdhe i lirë, për kombet e tjera dhe me kombet e tjera, duke qenë në një proces të vazhdueshëm dhënieje e marrjeje.

Nuk mund të mos i gëzohemi ende faktit që disa vlera të rëndësishme sikurse janë jeta, martesa dhe familja, edhe pse të dëmtuara në shumë aspekte, janë sërish vlera ku mbështetet shoqëria shqiptare. Kjo e fundit ka prirjen për t’i ruajtur dhe kultivuar ato edhe më shumë. Duke dashur të hedhim vështrimin mbi të ardhmen e atdheut tonë, duam që me këtë letër të kujtojmë disa aspekte që përbëjnë një konstatim, por edhe një angazhim, që kjo e ardhme të jetë më e mirë për Shqipërinë dhe shqiptarët.

Duke qenë se kremtimi i këtij përvjetori u përket të gjithë shqiptarëve, nuk mund të mos i gëzohemi edhe një pavarësie tjetër, asaj të popullit të Kosovës, i cili tashmë ka shtetin e tij dhe gëzon të drejtat e popujve të lirë. Mendimi ynë shkon edhe për të gjithë ju vëllezër e motra që jeni në diasporë. Shqiptarët e diasporës kanë luajtur gjithmonë një rol të rëndësishëm qoftë në fillimet e shtetit të ri shqiptar, qoftë në kohën e komunizmit, por edhe në kohën tonë. Këtë 100-vjetor shumë prej jush do ta kremtoni në vende të tjera, por sigurisht me zemër jeni të lidhur me atdheun tuaj. Shqipëria mbetet gjithmonë vendi juaj e gjithmonë ju pret me krahëhapur e ne si barinj shpirtëror ju sigurojmë afërsinë dhe përkujdesjen tonë.

1. 1.      Pa familje nuk ka atdhe

Katekizmi i Kishës Katolike e vendos provanisht dashurinë për atdheun në shpjegimin që bëhet për urdhrin e katërt të Dekalogut, i cili na porosit "të duam nanën e babën"[2]. Vetë ky urdhërim është i përfshirë në kapitullin me titull “Duaje të afërmin tënd si vetveten”. Kështu, të afërmit e parë për t’u dashur janë nëna dhe babai, të cilët na kanë dhënë jetën dhe janë kujdesur për ne. Lidhur me këtë, gjuha shqipe ka dy fjalë të përzemërta, me të cilat thërrasim atdheun dhe ato janë atdhe dhe mëmëdhe; dy fjalë të lidhura ngushtë me rrënjën e tyre: at dhe mëmë; fjalë të dashura për çdonjërin prej nesh, që na kujtojnë pikë së pari familjen. Ndaj, pa familje nuk ka atdhe. Pa dashuri ndaj familjes nuk mund të ketë dashuri ndaj atdheut dhe pa angazhim për familjen nuk mund të ketë angazhim për atdheun. Për këtë arsye, mesazhi i parë në këtë 100-vjetor është ai për familjen, duke qenë se, edhe Shqipëria, në përngjasim me vende të tjera po ndjen krizën e familjes. Pavarësisht konstatimit se familja është një vlerë ende e fortë në vendin tone, nuk mund të mos konstatojmë edhe faktin që numri i divorceve, dhuna në familje e të tjera fenomene si lojërat e fatit, kazinotë, bastet sportive, alkoli etj, kanë dëmtuar e po e dëmtojnë familjen. Ne, si ipeshkëvinj, theksojmë nevojën për një rivlerësim të familjes si qeliza e shoqërisë, e themeluar mbi martesën ndërmjet një burri dhe një gruaje; e sanksionuar kjo edhe në kodin e familjes të Republikës së Shqipëri. Qysh prej fillimit, kur u krijua njeriu, duket qartë se si në shestimin e Hyjit çifti përbën “formën e parë të bashkësisë së personave”[3]. Gruaja krijohet e ngjashme me burrin, duke e plotësuar atë me diversitetin e saj (Zan 2,18). Në të njëjtën kohë, të dy së bashku janë të angazhuar në detyrën bashkëkrijuese, gjë që i bën bashkëpunëtorë të Krijuesit.

Sikurse ka theksuar edhe Gjon Pali II, familja ravijëzohet në shestimin e krijuesit si “një vend parësor i humanizimit të personit njerëzor” dhe të shoqërisë e gjithashtu si “djep i jetës dhe i dashurisë”[4]. Puna për një familje të fortë e të mbështetur mbi vlerat më të mira njerëzore do të krijojë premisat që kjo familje të japë kontributin e saj të pazëvendësueshëm për zhvillimin e atdheut. “Pa familje të forta në bashkim dhe të qëndrueshme në angazhim, popujt e humbin qëndrueshmërinë e tyre. Brenda familjes rrënjosen qysh në vitet e para të jetës vlerat morale, transmetohen pasuritë shpirtërore të bashkësisë fetare, të asaj kulturore e të atdheut. Brenda saj merren mësimet e para të përgjegjësisë shoqërore dhe të solidaritetit”[5].

Ndaj, së pari, ftojmë familjet që të ruajnë bashkësinë e tyre; në mënyrë të veçantë, familjet e reja që të krijojnë bazat për përballimin e vështirësive, të cilat jo gjithmonë tregojnë pamundësi, për të jetuar bashkë e për të rritur një familje të shëndetshme. Së dyti, ftojmë institucionet shtetërore e, në mënyrë të veçantë, ato edukuese, që të bëjnë kujdes të veçantë për edukimin e të rinjve me ndjenjën e familjes dhe të dashurisë. Po ashtu, ftojmë juristët dhe ligjvënësit që të jenë të kujdesshëm ndaj ligjeve që mund të dëmtojnë familjen natyrore dhe të promovojnë ato ligje që e ndihmojnë këtë familje. Kisha Katolike, si një institucion i edukimit të ndërgjegjeve, nuk do të rreshtë kurrë së ngrituri zërin në mbrojtje të familjes dhe të vlerave që e bëjnë atë më të qëndrueshme dhe më të fortë.

1. 2.      Duaje të afërmin tënd porsi vetveten

“Urdhri i katërt i Dekalogut, – na thotë Katekizmi i Kishës Katolike, – ndriçon edhe marrëdhëniet e tjera në shoqëri. Në vëllezërit tanë dhe në motrat tona shohim bijtë e prindërve tanë; në kushërinjtë tanë pasardhësit e paraardhësve tanë; në bashkëqytetarët tanë bijtë e atdheut tonë…”[6]. Dashuri për atdheun do të thotë edhe dashuri për të afërmin që Zoti ka vendosur pranë meje në të njëtën tokë. Për të krishterët, kjo dashuri shkon deri në dashurinë për armikun.

Në një realitet multikulturor dhe multifetar, sikurse është ai shqiptar, na del përpara detyra e madhe që të gjithë së bashku të punojmë për të mirën e vendit. Kësisoj, dialogu dhe pajtimi mes të ndryshmëve është një gjë shumë e rëndësishme. Duhet të falenderojmë Zotin që kalimi nga regjimi komunist në atë demokratik në Shqipëri u bë pa dhunë e pa hakmarrje, por nuk mund të themi se shpirtrat janë tërësisht të pajtuar.

Prandaj, u bëjmë thirrje atyre që na udhëheqin në sferën politike që të gjejnë gjuhën e mirëkuptimit për të mirën e atdheut tonë të përbashkët, në mënyrë që zhvillimi i demokracisë të jetë sa më i shpejtë dhe i drejtë. Në këtë pike, një shembull i mirë janë bashkësitë fetare, të cilat kanë trashëguar dhe përjetojnë një dialog të përzemërt dhe harmonik, edhe pse ky dialog duhet të ruhet e të mbrohet gjithnjë nga prirjet fondamentaliste. Udhëheqësit fetarë të Shqipërisë kanë promovuar dhe vazhdojnë të promovojnë dialogun ndërfetar, si një vlerë të rrënjosur brenda kulturës së popullit tonë. Kjo ka ndodhur në momente të vështira të historisë sonë e sidomos në momentin e formimit të shtetit dhe të shkëputjes nga pushtimi i gjatë otoman, por ka vazhduar edhe më tej gjatë bashkëvuajtjes nën regjimin komunsit e, në ditët e sotme, në përpjekjen për të rindërtuar institucionet fetare. Ky shembull duhet të nxisë edhe subjekte të tjera që të përpiqen për të gjetur rrugët e dialogut dhe mirëkuptimit për të ardhmen e Shqipërisë.

Në këtë 100-vjetor nuk mund të lëmë pa përmendur edhe plagën e rëndë të gjakmarrjes, e cila, përveçse merr jetë njerëzish, ndryn në urrjetje dhe izolon familje të tëra. Mosvlerësimi i jetës dhe mbizotërimi i instiktit egoist të hakmarrjes janë plagë që kërkojnë një reflektim mbarëshoqëror. Askush nuk ka të drejtë të hakmerret e aq më pak të marrë jetën e dikujt[7]. Insitucionet fetare dhe ato ligjore kanë për detyrë të punojnë pa u lodhur, duke mbështetur nismat e ndërmarra në këtë mision pajtimi kaq të rëndësishëm. Nuk mund të mos përmendim rolin e rëndësishëm që ka luajtur Kisha Katolike në këtë proces pajtimi në të kaluarën, por që e bën edhe në ditët e sotme. Pajtimi është një akt hyjnor, sepse me anë të faljes njeriu i bën tjetrit atë që ka dëshiruar vetë nga Zoti dhe nga të tjerët.

Megjithatë, kjo nuk mund të vijë vetvetiu pa një edukim për jetën, edukim i cili e vlerëson jetën nga çasti i ngjizjes deri në atë të vdekjes. Edhe aborti është vrasje, edhe eutanazia është vrasje. Klinikat abortive, vrasjet e asistuara janë një fenomen në rritje. Kisha Katolike në Shqipëri nxit institucionet e edukimit dhe ligjvënësit të mos e anashkalojnë faktin që jeta është e shenjtë nga momenti i ngjzjes e deri në mbarimin e saj natyror.

Vëmë re me shqetësim se është rritur edhe numri i vetvrasjeve. Jetën na e ka dhënë Zoti dhe ne jemi përgjegjës para tij për këtë dhuratë. Prandaj,  “vetvrasja kundërshton prirjen natyrore të qënies njerëzore për të ruajtur dhe jetuar jetën e tij. Ajo është në mënyrë të rëndë në kundërshtim me dashurinë e drejtë ndaj vetvetes. Në të njëjtën kohë është edhe një fyerje ndaj dashurisë për të afërmin, pasi thyen padrejtësisht lidhjet e solidaritetit me familjen, kombin dhe njerëzimin, ndaj të cilëve kemi detyrime. Vetvrasja është kundër dashurisë së Hyjit të gjallë.”[8]   Mbrojtja e jetës u takon të gjithëve dhe është një temë që mund të bashkojë rreth vetes të gjithë njerëzit me vullnet të mire, pavarësisht besimit apo bindjes politike.

Gjithashtu, rritja e fenomenit të drogave të ndryshme dhe alkoolit është një e keqe që ka përfshirë një numër jo të vogël të rinjsh, sidomos në qytetet e mëdha. Jo vetëm masat ligjore, por edhe edukimi për vlerësimin e vetvetes dhe të jetës do të bënin të mundur shkëputjen apo reflektimin e të rinjve që janë në rrezik nga lëndët narkotike.

1. 3.      Edukimi me të drejtën dhe ligjin

“Është detyrë e qytetarëve t’i japin ndihmën e tyre pushtetit civil për të mirën e shoqërisë në shpirtin e së vërtetës, drejtësisë, solidaritetit dhe lirisë. Dashuria dhe shërbimi ndaj atdheut rrjedhin nga detyra e mirënjohjes dhe nga rendi i dashurisë”[9]. Nga të krishterët dhe nga të gjithë njerëzit me vullnet të mirë kërkohet bindja ndaj autoriteteve civile dhe respektimi i ligjeve që ato nxjerrin në të mirë të qytetarëve. Mësimi i Kishës na thotë se “nënshtrimi ndaj autoritetit civil dhe bashkëpërgjegjësia për të mirën e përbashkët mbartin kërkesën morale të pagimit të taksave, ushtrimin e të drejtës së votës dhe mbrojtjen e paqes”[10]. Nuk mund të harrojmë porosinë e letrës së Diognetit, e cila thotë se “të krishterët banojnë në atdheun e tyre, por si shtegtarë; marrin pjesë në jetën publike, por të shkëputur nga gjithçka, si të ishin të huaj…U binden ligjeve në fuqi, por me jetën e tyre i tejkalojnë këto ligje…”[11].

T’i shërbesh e ta duash atdheun lidhet edhe me edukimin me ligjin dhe respektimin e tij. Kjo do të thotë se, para autoriteteve politike shtrohet nevoja e hartimit të ligjeve të drejta që respektojnë rendin natyror dhe traditat më të mira të vendit tonë e, nga ana tjetër, qytetarëve u lind detyra e zbatimit të ligjit.

Vetëdija dhe ndërgjegjja për zbatimin e ligjit do të shmangnin, madje do të eliminonin dukuri të tilla, si korrupsioni, mafia, klientelizmi, nepotizmi etj. Në fushën ekonomike do të krijonte mundësinë e barabartë për të gjithë që të merrin pjesë në ndarjen e të mirave; në fushën e arsimimit dhe të punësimit, për mundësi dhe shanse të barabarta për të gjithë. Madje, në dy sektorë jetikë, sikurse janë arsimi dhe shëndetësia, ku korrupsioni në këto vite tranzicioni ka qenë shumë i pranishëm, një punë më e kujdesshme dhe më efektive në luftën kundër tij do të rriste dukshëm cilësinë e jetës. Jo rrallëherë logjikat monopliste në ekonomi, informaliteti si dhe puna e zezë apo ajo e nënpaguar krijojnë një humnerë midis të pasurve dhe të varfërve, midis atyre që kanë "gjithçka" dhe atyre që diskutojnë bukën e gojës për familjet e tyre. Një angazhim i të gjithëve për respektimin e rregullave do të çonte patjetër në një jetë më të mirë për të gjithë. Nxisim gjithashtu nga ana e shtetit dhe insitucioneve të tjera që të punohet palodhur për zbutjen e varfërisë e sigurimin e një jete normale për të gjithë.

Gjithashtu, “qytetarët janë të detyruar në ndërgjegje që të mos i ndjekin ato ligje të autoriteteve civile që janë në kundërshtim me kërkesat e rendit moral, me të drejtat themelore të personit dhe me mësimet e Ungjillit.”[12] Logjika e mosbindjes civile në rastin kur ligjet dhe rregullat kundërshtojnë ligjet e pashkruara të ndërgjegjes e të arsyes apo të vërtetat hyjnisht të zbuluara përbën një të drejtë të pacënueshme e të patjetërsueshme të personit, të drejtë të cilën ne si ipeshkëvinj bëjmë thirrje që ta ushtrojnë të gjithë.

1. 4.      Drejt Europës

Të dashur vëllezër motra! Për shkaqe të ndryshme historike, vendi ynë u shkëput nga familja europiane. Për shumë shekuj, ne ishim pjesë e atij qytetërimi që po merrte hov e po formësohej në shkollat, universitetet, katedralet dhe manastiret e Europës. Nuk mund të harrojmë se “kultura europiane ka lindur […] nga takimi midis besimit në Hyjin të Izraelit, arsyes filozofike të grekëve dhe mendimit juridik romak. Ky takim i trefishtë formon identitetin e brendshëm të Europës.”[13] Në këto njëzet vjet pas rënies së komunizmit janë bërë përpjekje për rihyrjen në këtë familje, por ende mbetet shumë rrugë për t’u bërë. Prandaj, ne jemi të bindur se sfida e së ardhmes së afërt është ajo e kthimit të plotë të timonit të anijes shqiptare drejt Europës, e cila, para se të jetë një realitet gjeografik apo politik, është një realitet shpirtëror që gjen te krishtërimi një nga rrënjët e saj më të fuqishme. Kësisoj, ne inkurajojmë intelektualët katolikë, por edhe ata jokatolikë që e kanë për zemër këtë aspekt të atdheut tonë të mos mbyllen në interesat e tyre personale e private, por të jenë qytetarë veprues dhe të përgjegjshëm për të mirën e vendit. Atyre u takon që të marrin angazhime në jetën politike dhe shoqërore të vendit, duke i dhënë kësaj jete shpirt dhe gjallëri e duke sjellë në proceset demokratike dhe shoqërore të Shqipërisë një frymë të re.

Në këtë pike, edhe mediat kanë një rol të rëndësishëm. Ato janë aeropagët modernë[14] të kohës sonë, ku njerëzit rrahin mendimet e tyre, tregojnë dëshirat dhe aspiratat e tyre. Ne si barinj të Kishës Katolike në Shqipëri inkurajojmë jo vetëm mediat tona katolike, por edhe të gjithë personat me vullnet të mirë, veprues në botën gjithnjë e më të përparuar të komunikimit që të angazhohen në promovimin e një kulture respekti, dialogu dhe miqësie[15].

Prania dhe roli i virtytshëm i mediave do t’i lehtësonte e përshpejtonte proceset demokratike në vend.

1. 5.      Një mesazh për të rinjtë

Nuk mund ta përfundojmë këtë letër pa ju drejtuar juve të dashur të rinj. Koha që ju po jetoni është koha e ëndrrave për të ardhmen, një e ardhme që ju duhet ta ndërtoni çdo ditë me përkushtim e ndershmëri. Ju jeni e ardhmja e shoqërisë, e atdheut tone dhe e Kishës. Entuziazmi juaj, dëshirat tuaja, freskia dhe bukuria e ëndrrave tuaja janë shenjat e dhuratave të Hyjit. E dimë dhe jemi të vetëdijshëm se shpesh këto dëshira dhe ëndrra përplasen me vështirësi të shumta. Por ne ju bëjmë thirrje të shikoni përpara dhe ta jetoni jetën në plotësinë e saj të lidhur me Krishtin, i cili “asgjë nuk heq e gjithçka jep”[16]. Nëse në shumë vende të Europës popullsia është plakur shumë, në vendin tonë ende kemi një popullsi shumë të re. Kjo do të thotë se mbi ju, të dashur të rinj, bie një përgjegjësi e madhe, që ta doni vendin tonë e të angazhoheni për të. Mos harroni asnjëherë sakrificat e shumta që kanë bërë të parët tanë, traditat dhe virtytet më të bukura të trashëguara prej tyre. Pa virtyt nuk ka atdhe[17]. Është detyrë e juaja të bëheni mbartës të kësaj trashëgimie dhe më vonë përcjellës të saj në brezat që do të vijnë. Kjo është e mundur nëpërmjet një kulture pune dhe përpjekjeje serioze, në mënyrë të veçantë në angazhimin arsimor dhe kulturor duke luftuar kështu analfabetizmin dhe dembelizmin. Krijimi i personalitetit dhe identitetit njerëzor kalon domosdoshmërisht nëpërmjet dashurisë për dijen e të vërtetën. Jini njerëz të virtytshëm, shërbejini atdheut tonë të dashur, mos e braktisni atë! Atdheu ka nevojë për ju.

Pajtores së Shqipërisë, Nanës së Këshillit të Mirë, i lutemi e i besojmë të ardhmen e vendit tonë dhe jetën e të gjithë shqiptarëve. Ajo Nanë e dashur ndërmjetësoftë pranë Birit të saj, që shqiptarët të kenë gjithmonë lirinë e ta duan njëri-tjetrin me një dashuri të vërtetë, në mënyrë që secili prej nesh të angazhohet për një Shqipëri me Zotin e për njeriun!

Dhënë nga Selia e Konferencës Ipeshkvnore të Shqipërisë

Tiranë, më 3 maj 2012

Festa e Apostujve Filipit dhe Jakobit

Ipeshkëvinjtë e Kishës Katolike të Shqipërisë

Të dashur vëllezër dhe motra!

Sot së bashku me mbarë Kishën po e fillojmë Vitin e Ri liturgjik: udhëtimin e ri në fe, për ta jetuar së bashku në bashkësitë e krishtera, mirëpo gjithashtu, si gjithmonë, për ta kaluar brenda historisë së botës, për ta hapur para misterit të Hyjit, shëlbimit që vjen prej dashurisë ë tij. 
Viti liturgji fillon me Kohën e Ardhjes: kohë e mrekullueshme në të cilën në zemra rizgjohet pritja e kthimit të Krishtit dhe kujtimi i ardhjes së parë, kur u zhvesh nga lavdia hyjnore për ta marr mishin tonë të vdekshëm. 
«Rrini zgjuar!» Kjo është kërkesa e Jezusit në Ungjillin e sotëm, ju drejton jo vetëm apostujve, por të gjithëve: «Rrini zgjuar!» (Mt 13, 37). Kjo është  thirrja jetëdhënëse e cila na kujton se jeta nuk është vetëm përmasë tokësore, por është projektuar drejt një «përtej», si një bimë që lulëzon në tokë dhe hapet drejt qiellit. Një bimë që mendon, njeriu, i pajisur me liri dhe përgjegjësi, prandaj secili prej nesh një ditë do të ftohet për të dhënë llogari si ka jetuar, si i ka përdorur aftësitë e veta: a i mbajti për vete ose i bëri të frytshme edhe për të mirën e vëllezërve. 
Edhe Isaia, profeti i Ardhjes, na bënë të meditojmë sot më një lutje të madhe që ia drejton Hyjit në emër të popullit. Ai i njeh mëkatet e njerëzve, dhe në njëfarë pike thotë: «S'është asnjë që e thërret emrin tënd, që të zgjohet e të mbështetet në ty, sepse e fshehe prej nesh fytyrën tënde dhe na lëshove në dorë të keqbërësisë sonë.» (Is 64, 6). 
Si mos të na godas ky përshkrim? Duket se i paraqet disa dukuri të botës post-moderne: qytetet në të cilat zhvillohet jeta anonime dhe horizontale, prej të cilave dukët së Hyji është tërhequr dhe se në to mbeti njeriu si i vetmi zotërues, si të ishte ai krijuesi dhe regjisori i çdo gjëje: i ndërtimeve, punës, ekonomisë, transportit, shkencës, teknikës, të gjitha duket se varën nga njeriu. Prandaj shumë herë, në këtë botë që duket pothuajse e përsosur, ndodhin ngjarje tronditëse, ose në natyrë, ose në shoqëri, dhe ne mendojmë se Hyji është larguar, të themi ashtu, na ka braktisur , na lëshoi në duart tona.
Në të vërtetë, «Zotëruesi» i vërtetë i botës nuk është njeriu, por Hyji. Ungjilli thotë: «Prandaj: rrini zgjuar, sepse nuk e dini kur do të vijë i zoti i shtëpisë: në mbrëmje a në mesnatë, kur këndojnë gjelat apo në mëngjes - që, nëse vjen papritmas, të mos ju gjejë fjetur.» (Mk 13, 35-36).
Koha e Ardhjes vjen secilin vit për të na kujtuar këtë gjë, që jeta jonë ta gjej drejtimin e duhur, drejt fytyrës së Hyjit. Jo drejt fytyrës së një «zotëruesi», por drejt fytyrës së Atit dhe Mikut. Më Virgjërën Mari, që na drejton gjatë udhëtimit të Ardhjes, t’i përvetësojmë fjalët e profetit: «Megjithatë, ati ynë je, o Zot, jemi argjilë e ti je vorbëtari ynë, të gjithë jemi vepër e duarve të tua.» (Is 64, 7)

VATIKAN – Papa shpall Vitin e Fesë “për ta forcuar dhe thelluar atë në perspektivën misionare, të misionit të ungjillëzimit të popujve dhe të ungjillëzimit të ri"

Vatikan (Agjencia Fides) - "Për t’i dhënë një hov të ri misionit të të gjithë Kishës, me qëllim që t’i nxjerrë njerëzit nga shkretëtira në të cilën shpesh gjenden e për t’i drejtuar kah vendi i jetës, miqësia me Krishtin që na dhuron jetën në plotësi... kam vendosur ta shpall “Vitin e Fesë”, që do ta kem mundësinë ta paraqes me një Letër apostolike të posaçme. Ky “Vit i Fesë” do të nisë më 11 tetor 2012, në 50-vjetorin e hapjes së punimeve të Koncilit II Vatikanas, dhe do të mbyllet më 23 nëntor 2013, në kremtën e Krishtit Mbret të Gjithësisë. Do të jetë një kohë hiri dhe angazhimi për një kthim gjithmonë e më të plotë kah Hyji, për ta forcuar besimin tonë në Të dhe për t’ia shpallur Atë me gëzim njeriut të sotëm”. Këto janë fjalët me të cilat Ati i Shenjtë, Papa Benedikti XVI, shpalli Vitin e Fesë gjatë predikimit të Kremtimit Eukaristik që drejtoi në Bazilikën e Vatikanit të dielën, më 16 tetor, në përmbyllje të takimit të parë ndërkombëtar të përnxitur nga Këshilli Papnor për Përnxitjen e Ungjillëzimit të Ri.
Gjatë homelisë, Papa shprehu kënaqësinë e tij për faktin që takimi përkonte “me kontekstin e muajit të tetorit, pikërisht një javë para Ditës Botërore të Misioneve: kjo përkujton dimensionin e drejtë universal të ungjillëzimit të ri, në harmoni me atë të misionit të ungjillëzimit të popujve”.
Edhe para lutjes së Engjëllit të Zotit me besimtarët e mbledhur në sheshin e Shën Pjetrit, Ati i Shenjtë përkujtoi takimin për ungjillëzimin e ri, që “kishte për qëllim kryesor thellimin e punës për një shpallje të përtërirë të Ungjillit në vendet me traditë të vjetër të krishterë”. Papa rikujtoi gjithashtu se i Lumi Papa Gjoni Pali II i ka folur Kishës për Ungjillëzimin e Ri si një “sfidë urgjente dhe emocionuese” dhe “në vazhdën e Koncilit II Vatikanas dhe të atij që i hapi rrugë zbatimit të tij – Papës Palit VI, – ai ka qenë një mbështetës i fortë i ungjillëzimit të popujve, pra i popujve dhe territoreve ku Ungjilli nuk ka zënë ende rrënjë, e poashtu edhe një lajmëtar i ungjillëzimit të ri. Janë këto aspekte të një misioni të vetëm të Kishës, dhe prandaj është e rëndësishme që t’i shqyrtojmë së bashku në këtë muaj të tetorit, që karakterizohet nga kremtimi i Ditës Botërore të Misioneve, pikërisht të dielën e ardhshme”.
Duke rikujtuar shpalljen e Vitit të Fesë, Papa Benedikti XVI vazhdoi: “Mendoj se, me kalimin e një gjysmë shekulli nga hapja e Koncilit, që lidhet me përkujtimin e lumtur të të Lumit Papës Gjonit XXIII, është mirë që të përkujtojmë bukurinë dhe qendërzimin e fesë, kërkesën për ta forcuar dhe thelluar atë në nivel personal dhe në nivel bashkësie, dhe t’i japim asaj një perspektivë jo vetëm kremtuese, por në fakt edhe misionare, pikërisht në perspektivën e misionit të ungjillëzimit të popujve dhe të ungjillëzimit të ri”.
(Agjencia Fides 17/10/2011)