Galleria foto

Na kontakto

RADIO MARIA Studio Tirane: 

(+355) 4 2 346 346

Admin & Fax:
(+355) 22 255 912

LAJME

  • 14 maggio 2014 alle ore 19.53

     

     

    Biseda e hapur e Françeskut papë me seminaristët e meshtarët

    Bergoglio takon Kolegjet Papnore të Romës dhe në një bisedëme ta, tregon rreziqet e Kishës së sotme dhe asaj të nesërme: nga akademizmi, tek muhabetet  e grave, deri tek Maria që nga nënë, bëhet “vjehërr”. 

    Sëmundja e akademizmit

    “Ipeshkvinjtë – ka nënvizuar Papa, duke iu përgjigjur një pyetje drejtpërdrejt mbi formimin akademik – ju dërgojnë këtu që të diplomoheni, por edhe që të ktheheni në dioqezë, ku ju duhet të punoni në meshtari, si meshtarë”.

    Sipas Papës, në një kuptim të tillë, janë katër “shtylla” mbi të cilat bazohet formimi meshtarak: formimi shpirtëror, akademik, i bashkësisë dhe ai apostolik.  Këtu në Romë kultivohet shumë “formimi intelektual”, por nuk është e nevojshme të lihen pas dore tre shtyllat e tjera, sepse “që të katërta ndërveprojnë në mes tyre”.

    “Unë – ka thënë Bergoglio – nuk do ta kuptoja një prift,  i cili vjen të diplomojë  këtu në Romë dhe të mos e ketë një jetë bashkësie apo një kujdes për jetën shpirtërore: Mesha e përditshme, lutja e përditshme, leximi hyjnor, lutja personale me Zotin – apo jeta apostolike”. E ndarë nga të tjerat “purizmi akademik nuk bën mirë. Zoti ju ka thirrur të jeni meshtarë, të jeni presbiterë: kjo është rregulla themelore” ka theksuar Ati i shenjtë.

    Ai ka paralajmëruar edhe për një rrezik tjetër: “Nëse shihet vetëm pjesa akademike, është rreziku të rrëshqitet në ideologji dhe kjo e rëndon (e sëmur) edhe konceptin e Kishës”. Për ta kuptuar Kishën, në fakt, “është e nevojshme të kuptohet përmës studimit, por edhe nga lutja, nga jeta e bashkësisë dhe nga jeta apostolike”. Kur rrëshqasim mbi një ideologji – ka shpjeguar Françesku – sepse jemi 'makroqefali', për shembull, dhe i biem asaj rruge, do të kemi një ermeneutikë jo të krishterë, një ermeneutikë të Kishës ideogjike”.

    Aq më shumë, Kisha shihet “me sytë e të krishterit” e menduar “me mendjen e të krishterit”, e dashur “me zemrën e të krishterit”. Në rast të kundërt bëhet devijim, nëse jo “sëmundje”, ka nënvizuar  Papa dhe Kisha “keqkuptohet”. Prandaj është mirë që të këmbëngulet mbi punën akademike, por të kihet kujdes që ky aspekt të mos fitojë mbi jetën shpirtërore, atë të bashkësisë dhe atë apostolike.

    Seminari dhe jeta e bashkësisë: një “purgator” i nevojshëm 

    Në të njëjtin drejtim, Bergoglio i është përgjigjur më pas një seminaristi kinez, i cili kërkonte një këshillë se si të bëhet bashkësia e seminarit “një vend rritje njerëzore e shpirtërore dhe i ushtrimit të dashurisë meshtarake”. Françesku ka cituar fjalët e një ipeshkëvi të moshuar të Amerikës Latine: “Është shumë më mirë seminari më i keq, sesa të mos ketë seminar fare” “Nëse dikush përgatitet vetëm për meshtari, pa bashkësinë, kjo e dëmton”, ka pohuar Papa. 

    ‘Jeta e seminarit, d.t.th. jeta e bashkësisë, është shumë e rëndësishme”, sepse “është bashkëndarje mes vëllezërish, që ecin drejt meshtarisë, por që ka edhe probleme, luftë për pushtet, për ide, si dhe luftë të fshehur; dalin në pah veset kryesore: zilia, xhelozia...”. Por në të njëjtën kohë, dalin edhe gjërat e mira: miqësitë, shkëmbimi i ideve ...”. mund të themi se “jeta e bashkësisë nuk është parriz”, por “të paktën, purgator”, ka thënë Papa. Siç thoshte një shenjt jezuit: “Pendesa më e madhe është jeta në bashkësi”. E megjithatë “duhet të shkojmë përpara në jetën e bashkësisë”, ka këmbëngulur Ati i shenjtë, duke treguar “katër-pesë” rregulla si ndihmë për këtë ecje.

    Mos flisni pas shpine për njëri – tjetrin

    Para së gjithash, “kurrë, kurrë mos flisni pas shpine për të tjerët!”: “Nëse unë kam diçka kundër tjetrit apo ka diçka që nuk shkon sipas meje: duhet t’ia them në sy! Por ne klerikët, e kemi tundimin të mos i themi gjërat në sy, të jemi tepër diplomat, të kemi atë gjuhën klerikale, apo jo? Por, kjo na bën keq! Na bën keq!”.

    Ky është një ankim i zakonshëm i atyre bisedave që shkatërrojnë harmoninë e një bashkësie. Por kësaj radhe, Papa ka dashur të shpjegojë konceptin me fakte konkrete dhe duke iu kthyer kujtimeve, ai ka treguar se para 22- viteve, i sapo emëruar ipeshkëv, kishte marrë “një vendim pak tepër diplomatik” që kishte provokuar (nxitur) “pasojat që rrjedhin prej këtyre vendimeve që nuk merren në Zotin”.

    Duke i kërkuar një mendim sekretarit të tij të asaj kohe, një meshtari të ri të sapo shuguruar, “ai – tha Papa – më shikoi në sy e më tha: “Ke vepruar keq: nuk ke marrë një vendim atëror’ dhe tre-katër herë më ka thënë gjëra të tilla.... Me shumë respekt, por m’i ka thënë. Pastaj, kur është larguar, kam menduar: ‘Këtë nuk do ta largoj kurrë nga dëtyra e sekretarit: ky është vëlla i vërtetë! Ndërsa ata që t’i thonë gjërat e bukura përballë, e pas krahëve flasin ndryshe,…..”.

    Po ju them se “muhabetet nynykamëse janë helmi i një bashkësie” dhe që nëse është e nevojshme të bëhet diçka, duhet “të thuhet gjithmonë në sy, gjithmonë”. “E nëse nuk e ke guximin të flasësh në sy, - ka nxitur  Françesku Papë eprorit apo atit tënd shpirtëror, sepse ai do të ndihmojë, por kurrësesi mos shko nëpër dhomat e shokëve për të folur pas krahëve”. Thuhet se biseda të tilla janë punë grash -  ka shtuar Papa me simpati – por edhe ne meshkujt merremi mjaft me biseda të tilla dhe kjo e shkatërron bashkësinë”.

    … por të lutemi për njëri – tjetrin

    Pastaj një rregull tjetër është ‘lutja në bashkësi’. Një kujtim personal edhe mbi këtë pikë: pa i mbushur 20-vjeç, në kohën kur ishte student filozofie, “I rrëfeu atit të tij shpirtëror se është bërë nervoz me një person”. “Ai më ka bërë vetëm një pyetje: ‘Më thuaj, a je lutur për të?’ dhe nuk më tha asgjë më shumë. Unë i thashë: ‘Jo”. Dhe ai mbeti pa fjalë. ‘Kemi përfunduar’, më tha”.

    Ati i Shenjtë ka nxitur duke thënë: “Lutuni, lutuni për të gjithë pjesëtarët e bashkësisë, por lutuni më së pari për personat me të cilët kemi probleme ose për ata të cilët nuk i duam. Pasi që të mos e duash një person, shpesh është diçka natyrore, instinktive: por lutu dhe Zoti do të bëjë pjesën tjetër”. Pa shumë fjalë e me shumë lutje, “ju siguroj” – ka thënë Papa – që “bashkësia përparon, mund të jetohet mirë, mund të flitet mirë, mund të diskutohet mirë, mund të lutet mirë së bashku …”.

    Kujdesi për trazirat e zemrës: shkoni tek Maria, që është nënë dhe jo vjehërr

    Më pas, një student meksikan e ka pyetur Ipeshkëvin e Romës se në çfarë mënyre mund të arrihet të qëndrohet “vigjilent”, në mënyrë që “t’i qëndrojmë besnikë thirrjes”. Vigjilimi – është përgjigjur Papa – është një qëndrim i krishterë”. Etërit lindorë pohonin, se për të qenë vigjilent është e nevojshme që personi ta pyesë veten “çfarë ndodh në zemrën time?”. Duhet ta njohë mirë, nëse zemra ime është e trazuar apo është e qetë” – ka theksuar Françesku -, sepse në trazirë, “nuk mund të shihet çfarë është brenda”. Ashtu si deti. Nuk shihen peshqit, kur deti është me dallgë”.

    Anektoda për ato momente shqetësimi të brendshëm është “të hyhet nën mantelin e Shenjtes Nënës së Hyjit, siç sygjeronin Etërit rus. Antifona e parë latine “sub tuum presidium Sancta Dei Genitrix”, në fund thotë pikërisht këtë, ka kujtuar Papa: “Para së gjithash, të shkosh aty, është të presësh që të bëhet pak qetësi; me lutje, besim Zojës ...”.

    “Ndonjëri prej jush mund të më thotë: ‘Por o Atë, në këtë kohë të një modernizimi të mirë, të psikiatrisë, të psikologjisë, në këto momente trazimi, besoj se është më mirë të shkoj tek psikiatri të më ndihmojë ...”. “Nuk e përjashtoj këtë”, ka saktësuar Papa, por “para së gjithash të shkohet tek Nëna: sepse një prift që harron nënën e mbi të gjitha në momente shqetësimi, diçka i mungon. Është një prift bonjak: e ka harruar nënën e tij!”. E “të harrohet nëna është diçka e keqe…Për ta thënë në një mënyrë tjetër: nëse ti nuk do Zojën si nënë, sigurisht që do ta kesh si vjehërr, ë? dhe kjo nuk është e mirë!”. Kështu që “në momentet e vështira” duhet të bëjmë si fëmijët dhe të “shkojmë tek nëna gjithmonë”. “E ne – ka vënë në dukje Ati i shenjtë – jemi fëmijë në jetën shpirtërore: kjo nuk duhet harruar kurrë!”.

    Duke iu rikthyer pyetjes së seminaristit, ka nxitur duke thënë se të vigjilosh, “nuk është të shkosh në sallën e torturës”, por “të shohësh në zemër”. “Ne duhet të jemi zotërues të zemrës sonë. Çfarë ndien zemra ime, çfarë kërkon?” Çfarë më ka bërë të lumtur sot dhe çfarë nuk më ka bërë të lumtur sot? Mos e përfundoni ditën pa e bërë një gjë të tillë”. Kur ishte ipeshkëv, ai i pyeste  gjithmonë priftat e tij se si e përfundonin ditën: “Ishin gjithmonë të lodhur për punën e bërë në famulli, hanin darkë shpejt, shihnin pak televizor për t’u qetësuar …”, por mons. Bergoglio, sapo i takonte, i pyeste: “E nuk kaloni nga tabernakulli më parë?’. “Këto janë gjëra që na bëjnë të shohim se ku është zemra jonë”: “Një gjë e tillë nuk është një shqyrtim pafrytshëm i vetvetes”, ka theksuar Papa, por “është të njoh gjendjen e zemrës sime, jetën time, si po eci në rrugën e Zotit”.

    A do të jesh ‘drejtues’? vihu “në shërbim të…”. Përndryshe vetëm të vjen era qepë…

    Pastaj i ka ardhur radha një studenti filipinas, i cili i ka shprehur Papës dëshirën të shohë barinj që janë pikë referimi për botën e sotme, të aftë të drejtojnë, të udhëheqin dhe të komunikojnë. Për ta arritur këtë lloj “Lidershipi”, është vetëm një rrugë që duhet ndjekur: “shërbimi”. “Nuk ka rrugë tjetër – ka sqaruar Papa – Nëse ti ke shumë cilësi, por nuk je shërbëtor, udhëheqja jote do të bjerë, nuk shërben, nuk është e aftë të mbledhë”. Edhe në këtë rast ia vlen të përmendet diçka nga e kaluara: “Kujtoj një atë shpirtëror shumë të mirë: por njerëzit shkonin shumë  tek ai dhe shpesh nuk arrinte të luste breviarin. Në mbrëmje vonë, shkonte para Zotit dhe i thoshte: Shiko o Zot, nuk e kam bërë vullnetin tënd, por ama nuk e kam bërë as timin, ë?. Kam bërë vullnetin e të tjerëve! Kështu, të dy – Zoti dhe ai – ngushëlloheshin”.

    Shpeshherë, ka shtuar Françesku, “shërbimi është “të bësh vullnetin e të tjerëve”. “Bariu duhet të jetë gjithmonë i gatshëm për popullin e tij”, ai “duhet ta ndihmojë popullin të rritet, të ecë”. Përndryshe rrezikon të bëhet siç thoshte shën Augustini: bariu që ha mishin e deles së tij dhe veshet me leshin e saj.

    “Janë dy mëkatet e barinjve”, ka pohuar në fakt Papa: paratë dhe kotësia, “barinjtë afarista dhe barinjtë princa”. Të parët “i bëjnë punët për para”, të dytët “besojnë se janë më të mëdhenj (të lartë) se populli i tyre. Por “një bari që kërkon vetveten, qoftë përmes parave, qoftë përmes kotësisë, nuk është shërbëtor, nuk ka një udhëheqje të vërtetë, ka përforcuar Papa.

    “Përvujtëria, përkundrazi është ‘arma’ e parë e bariut. Gjërat tjera, mbi të gjitha kotësia, “është si qepa” thoshin monakët e shkretëtirës: “Ti, kur merr një qepë dhe fillon ta shfletosh, ti ndihesh kot dhe fillon ta shfletosh kotësinë. E ecën edhe një gjethe, edhe një, edhe një e në fund ti arrin në asgjë dhe ke vetëm erën e qepës”. Të qenurit të përvujtë “është e vështirë” ka pranuar Franesku, por është ende më e vështirë “të heqësh kotësinë nga një prift”. E të mos harrojmë që populli i Hyjit ‘të fal shumë gjëra”, por “nuk të fal nëse je një bari i lidhur me para, nëse je një bari i dhënë pas kotësisë dhe nuk i trajton mirë njerëzit: pasi ai jeton në kotësi, nuk i trajton mirë njerëzit”. 

    Si kur kundër virusit të “parave, kotësive dhe krenarisë”, - “tre shkallët që na çojnë të gjithëve në mëkat” – Bergoglio ka treguar disa virtyte: “afërsinë, përvujtërinë, varfërinë dhe flijimin” e mbi të gjitha “shërbimin”. ‘Kujtoj, ka shtuar ai – famullitarët e vjetër të Buenos Aires, kur nuk ishte telefoni – celular, sekretaria telefonike: flinin me telefon afër vetes. Nuk vdiste askush pa Sakramente. I thërrisnin në çfarëdo ore; ngriheshin dhe shkonin. Shërbim, shërbim ..., E kur isha ipeshkëv vuaja në shpirt, kur e thërrisja një famulli e më përgjigjej sekretaria telefonike... Kështu nuk ka Leadership! Si mundesh ti ta drejtosh një popull, nëse nuk e dëgjon, nëse nuk je në shërbim të tij?”.

    Nuk mund të ungjillëzohet pa “afërsi”

    I njëjti shpirt “shërbimi” duhet të kihet parasysh në ungjillëzim, ka pohuar Papa duke iu përgjigjur një meshtari meksikan. “Ungjillëzimi – ka thënë, supozon, të dalësh prej vetvetes, supozon dimensionin e trashendentes: trashendentja e adhurimit të Hyjit në soditje dhe trashendentja drejt vëllezërve, drejt njerëzve” “Afërsia” është thelbi i ungjillëzimit”; “Qëndrojuni afër njerëzve, të gjithë njerëzve, të gjithëve! Nuk mund të ungjillëzohet pa afërsi. Afërsi, por ama të përzemërt; afërsi dashurie”. 

    Predikimet e mërzitshme ...

    Mungesa e afërsisë krijon shumë probleme. Një ndër më kryesorët është “problemi i predikimeve të mërzitshme”. “Pikërsiht në predikim matet afërsia e bariut me popullin e tij”, ka spjeguar Ati i shenjtë. Për këtë arsye shërbejnë predikimet “e shkurtëra dhe konkrete”, që të mos jenë “konferenca”, por që të fillojnë nga njohja e personave që ju drejtohen, në mënyrë që “njerëzit ta kuptojnë”. 

    Sa e bukur është miqësia meshtarake!

    Pyetja e fundit, i është bërë Papës nga një student polak, i cili e ka pyetur Ipeshkëvin e Romës mbi “cilësitë njerëzore” që duhen kultivuar për të qenë figurë e Bariut të Mirë e për të jetuar “takimin mistik”. Asgjë më shumë e asgjë më pak se aftësia “të ndiesh, të dëgjosh personat tjerë” dhe “të kërkosh së bashku rrugën”,  është përgjigjur Papa. Përndryshe, “Bariu i Mirë nuk duhet të frikësohet. Ndoshta druan brenda, por nuk frikësohet kurrë. E di se Zoti e ndihmon”. 

    Në këtë këndvështrim, është mirë që Bariu të flasë e ta takojë Ipeshkëvin e tij: “Miqësia meshtarake është një thesar që duhet kultivuar mes jush:, ka rekomanduar Papa. Sigurisht, ka pranuar, ‘jo të gjithë mund të jenë miq të afërm, tre  - katër vëllezër njihen, flasin për problemet e tyre, për gëzimet e tyre si edhe për pritjet e tyre”.

    “Nëse do e gjeja një prift që do të më thoshte: ‘Unë nuk e kam pasur kurrë një mik’ do të mendoja që ky prift nuk ka përjetuar një prej gëzimeve më të bukura të jetës meshtarake”, ka thënë Papa. Ai e ka përfunduar fjalimin e tij të gjatë, intensiv dhe të lirë duke ju uruar të gjithëve – seminaristëve, nxënësve, rektorëve, meshtarëve – “që të jenë miq me ata që Zoyi jua vë përpara për miqësi”. “Miqësia meshtarake është një forcë durimi (këmbënguljeje), e gëzimit apostolik, e guximit, e sensit të humorit. Është  bukur, shumë bukur!”

    Afër studentëve të Lindjes së Mesme dhe të Ukrainës

    Në vazhdim të fjalimit të tij, Bergoglio ju është drejtuar studentëve nga Ukraina dhe Lindja e Mesme, dy vendeve të masakruara nga luftërat e dhuna, për të cilat edhe Kisha vuan. “Dua t’ju them që ju jam shumë afër në këtë moment vuajtjeje – Ju ka thënë Papa – me të vërtetë shumë afër; dhe lutem për ju”. 

  •  Maj - Qershor 2014

    Në vitin e dytë në vazhdimësi, 70 shoqatat e Radio Marisë, në të njëjtën kohë po i thërrasin dëgjuesit në të 5 kontinentet në Mariatonën e solidaritetit që porosinë e Krishterë të Radio Marisë ta sjellim ku ende nuk është e pranishme.

    Në muajin Maj dhe në fillim të qershorit 2014 në Shqipëri dhe në Kosovë, së bashku më të gjitha shoqatat e Radio Marisë në botë do ta fillojmë Mariatonën, d.m.th. programin e radios në të cilin të gjithë dëgjuesit do të marrin pjesë përmes bashkëbisedimit që ta jetojmë Mariatonën në mikrofonat e Radio Marisë në 5 kontinentet.

    Mariatona është ngjarje e Solidaritetit të Radio Marisë, që i kushtohet në radhë të parë kontinentit Afrikan, dhe i ka dy qëllime kryesore:

    • që projektin e Radio Marisë ta sjellim në 11 vende të reja që janë në udhën e zhvillimit;
    • të mbështesim aktivizimin e 19 frekuencave të reja në Afrikë që do të na lejonin të arrijmë 2.5 milion dëgjues të ri në Afrikë


    Në qoftë se me ndihmën e dëgjuesve në mbarë botën kemi mundësi të mbështesim 11 shoqata të reja dhe të aprovojmë lejet, miliona njerëz që jetojnë në kushte varfërie, luftërash dhe të vështirësive të ndryshme do të kenë mundësi të dëgjojnë porosinë e krishterë të Radio Marisë, që është porosi e paqes, dashurisë dhe e shpresës.

    Këto vende, në të cilat më mbështetjen që e morëm vitin e kaluar, po punohetr për zhvillime të reja  (për informacion më të hollësishëm shiko:www.mariathon.org):

    Afrikë: Guinea Equatoriale, Liberia, Madagaskari, Mali, Nigeria, Rep. e Guinesë

    Amerikë Haiti

    Asia: Makao, India

    Europë: Irlanda, Letonia

    Lejet për tu aprovuar janë këto:

    Rep. Demokratike e Kongos: 6 frequenca

    Kenia: 4 frequenca

    Zambia: 3 frequenca

    Uganda: 2 frequenca

    Rep. e Kongos: 2 frequeca

    Burundi: 2 frequenca

    Në përfundimin e këtij komunikimi po e sjellim këtu një mendim të Fançeskut Papë  për rolin e radios katolike që e përmbledhë në mënyrë të plotë misionin e Radio Marisë dhe bekimin të cilin vet ai e dha gjatë Mariatonës së parë të Radio Marisë në vitin 2013.

    Një radio katolike është predikatorja më e afërme që e kemi.
    Është vendi prej të cilit i shpallim vlerat njerëzore, vlerat fetare
    e mbi të gjitha e shpallim Jezu Krishtin

    Françesku Papë

    E bekoj në mënyrë të veçantë "Mariatonën" e Familjes Botërore të Radio Marisë, i ftoj të gjithë njerëzit vullnet mirë të 65 vendeve të botës në 5 kontinentet që të marrin pjesë në këto ditë misionare

    Françesku Papë

  • Të dashur miq, muaji Maj është muaji që i kushtohet Virgjërës Mari. Radio Maria në Shqipëri dhe në mbarë botën organizon MARIATONËN 2014 
    Nderoje Zojën, ndihmoje shpalljen e Fjalës së Zotit në mbarë botën. 
    Tregoje dashurinë tënde konkrete dhe bëhu pjesë e Mariatonës me lutje, flijim dhe me dhuratën e dashurisë duke e mbështetur në mënyrë financiare këtë projekt të rëndësishëm. Të vrapojmë së bashku në këtë Mariatonë të DASHURISË. 
    ZOJA E BEKUAR TË PRET edhe ty me kontributin tënd konkret. Na shkruaj tek mesazhe se cili është kontibuti yt dhe si do ta dhurosh, ne kontributin tënd do ta bëjmë të njohur përmes Radios.
    Në mënyrë të vecantë ta jetojmë MARIATONËN ME 9; 10; dhe 11 Maj 2014 – por edhe kur të vijmë në famullinë tuaj. Zoti ju bekoftë!

     

  • Të dashur vëllezër dhe motra,

    ta përvetësojmë kërkesën e Papës Fançeskut për tu lutur dhe për të agjëruar për paqe. Mos të lejojmë që klithja zellshme e Atit të shenjtë të mos plotësohet. Ai na thotë:

    «Duam një botë në paqe, dëshirojmë të jemi burra dhe gra të paqes, dëshirojmë që në këtë shoqëri, të përçarë nga ndarjet dhe konfliktet, të lind paqja; kurrë më luftë! Kurrë më luftë!

    Ekziston gjyqi i Hyjit por edhe një gjyq historik mbi veprimet tona prej të cilit nuk kemi mundësi të shmangemi! Përdorimi i dhunë asnjëherë nuk na sjell tek paqja. Luta e thërret luftën, dhuna e thërret dhunën!

    Më krejt forcën time, kërkoi prej palëve në konflikt që ta dëgjojnë zërin e ndërgjegjes së vet, që të mos mbyllen në interesat e veta, por të shikojnë tjetrin siç shikohet vëllai.

    Prandaj, vëllezër dhe motra, kam vendosur që të përcaktoj për mbarë Kishën, që 7 shtatori i ardhshëm, nata e përkujtimit të festës së Lindjes së Virgjërës Mari, Mbretëreshës së Paqes, të jetë ditë agjërimi dhe lutjeje për paqe në Siri, në Lindjen e Mesme dhe në mbarë botën».

    T'i kërkojmë Marisë që të na ndihmojë që në dhunë, konflikt dhe luftë të përgjigjemi me dialog të pajtimit dhe të dashurisë.

    Mari, Mbretëreshë e paqes, lutu për ne!

  • Të dashur miq!

    Ju ftoj që gjatë muajit maj 2013 të merrni pjesë në përshpirtërinë që dëshiron ta ndërmarrë Radio Maria çdo ditë të javës përveç të dielave dhe festave të urdhëruara nga ora 16-19 në famullitë e ndryshme të Kosovës dhe të Shqipërisë:

    1. Ta lusim rruzaren.
    2. Të marrim pjesë në Meshën e shenjtë.
    3. Të japim kontributin tonë (10Euro) për përhapjen e Fjalës dhe të Dashurisë së Zotit në 11 shtete të botës.

    Duke kërkuar nga Hyji së bashku me Nënën e Tij që në popullin tonë dhe në botë të ndalet ndarja e familjeve, ndërsa familjet që kanë vështirësi t’i tejkalojnë ato dhe t’i kthehen jetës bashkëshortore në dashuri.

    Të falënderoj që edhe ti do bëhesh pjesë e kësaj iniciative më:

    1 Maj – Marmull
    2 Maj – Doblibare
    3. Maj – Bishtazhin
    4. Maj – Bec
    6. Maj - Gllogjan
    7. Maj – Zallakuqan
    8. Maj – Pjetrushan (Kosovë)
    9. Maj – Studjo e Radio Marisë, Shkodër
    10 dhe 11. Shkodër, Lezhë, Tiranë, Durrës, Gjakovë
    13. Maj – Kamëz
    14. Maj – Grash
    15. Maj – Laç i Vaut Dejës
    16. Maj – Jubicë, Malësi e Madhe
    17. Maj – Kaçë
    18. Maj – Pistull
    19. Maj – Bushat
    21. Maj - Trush 
    22. Maj – Ashtë
    23. Maj – Balldre
    24. Maj – Hot i Malësisë Madhe
    25. Maj - Mamurras
    27. Maj – Shelqet
    28. Maj – Dejë
    29. Maj – Bërdicë

  • Vëllezër e Motra, mirë dita!

    Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

    Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

    Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

    Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

    Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

    Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

    Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

    Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

     E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Ja shërbëtorja e Hyjit.

     U bëftë me mua si është fjala jote.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    E Fjala u bë njeri.

     E banoi ndër ne.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

     Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

    Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

    Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

    - Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

    Për shpirtrat e purgatorit:

    Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

    - Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

     Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

    Pushofshin në paqe!

     Amen!

    Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

    Qoftë bekuar Emri i Zotit,

    Tash e përgjithmonë e jetës.

    Ndihma jonë është në emër të Zotit,

    Ai që Krijoj qiellin dhe tokën.

    Ju bekoftë Hyji i gjithpushtetshëm Ati, e Biri e Shpirti Shenjt.

    Amen.

    Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

    E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

    Të diel dhe drekë të mirë!

    Papa Françesku

  • Vëllezër e Motra, mirë dita!

    Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

    Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

    Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

    Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

    Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

    Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

    Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

    Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

     E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Ja shërbëtorja e Hyjit.

     U bëftë me mua si është fjala jote.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    E Fjala u bë njeri.

     E banoi ndër ne.

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

     Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

    Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

    Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

    - Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

    Për shpirtrat e purgatorit:

    Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

    - Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

    Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

    - Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

    Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

     Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

    Pushofshin në paqe!

     Amen!

    Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

    Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

    E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

    Të diel dhe drekë të mirë!

    Papa Françesku

  • Predikimi i Papës Françeskut në Famullinë Shën Ana, në Vatikan 17.03.2013

    Kjo është gjë e bukur, Jezusi është vetëm në mal, duke u lutur. Lutej vetëm (krh. Gjn 8, 1). Pastaj shkon përsëri në Tempull, dhe mbarë populli shkonte tek ai (krh. Rr. 2). Jezusi është në mesin e popullit, dhe në fund, e lanë vetëm me gruan (krh. Rr. 9). Ajo vetmi e Jezusit! Kjo është vetmi e frytshme: është vetmia e lutjes me Atin, edhe kjo, kaq e bukur, që është pikërisht porosia e sotme e Kishës, porosia e mëshirës me këtë grua.

    Gjithashtu e kemi një dallim mes popullit: Ishte mbarë populli që shkonte tek Ai; ai u ul dhe nisi t’i mësojë ata: populli që dëshironte t’i dëgjonte fjalët e Jezusit, populli me zemër të hapur, që kishte nevojë për Fjalën e Hyjit. Ishin edhe të tjerët, që nuk dëgjonin asgjë, nuk kishin mundësi të dëgjonin; e ishin edhe ata që kishin ardhur me atë grua: Shiko, Mësues, kjo grua është prej atyre grave, është ... Duhet të bëjmë ashtu si na ka urdhëruar Moisiu që të bëjmë me këto gra (krh. Rr. 4-5).

    Edhe ne, besoj, që jemi ky popull që, në njërën anë dëshiron ta dëgjoj Jezusin, por në anën tjetër, ndonjëherë, na pëlqen që t’i frushkullojmë të tjerët, t’i dënojmë të tjerët. Porosia e Jezusit është kjo: mëshira. Sa për mua, e them përvujtërisht, është porosia më e madhe e Zotërisë: mëshira. Sepse Ai vet tha: Unë nuk erdha për të drejtët; të drejtët përligjen vetvetiu. Shko i Bekuari Zotëri, nëse ti mund ta bësh, unë nuk mund ta bëj! Mirëpo ata besojnë se mund ta bëjnë. Unë erdha për mëkataret (krh. Mk 2, 17).

    Paramendojeni atë bisedë që u bë pasi që e thirri Mateun: Po ky shkon me mëkatarët! (krh. Mk 2, 16). Ai erdhi për ne, kur ne e njohim vetveten se jemi mëkatar. Por në qoftë se ne jemi si fariseu, para altarit: të falënderoj o Zot, sepse nuk jam si njerëzit tjerë e as si ky që është të dera, si tagrambledhësi (krh. Lk 18, 11-12), nuk e njohim zemrën e Zotërisë, dhe nuk do ta kemi kurrë gëzimin për ta ndjerë këtë mëshirë. Nuk është e lehtë që të braktisemi plotësisht në mëshirën e Hyjit, sepse ajo është një humnerë e pakuptueshme. Por duhet ta bëjmë! 

    “Oh, atë, po ta njihje ti jetën time, nuk do më flisje kështu!”. “Përse?”, “çfarë kam bërë?””Oh, kam bërë mëkate të rënda!”

    “Më mirë! Shko tek Jezusi: Atij i pëlqen nëse ia tregon këto gjëra!” Ai i harron, Ai e ka aftësinë e veçantë për të harruar. I harron, të puth, të përqafon duke të thënë: “as unë nuk po të dënoj; shko, tani e tutje mos mëkato më” (Gjn 8, 11). Vetëm këtë këshill ta jep. Pas një muaj, jemi në të njëjtat rrethana... Kthehemi tek Zotëria. Zotëria nuk lodhet kurrë për të falur: kurrë! Ne jemi ata që lodhemi për ta kërkuar faljen prej Tij. T’ia kërkojmë hirin që të mos lodhemi për t’i kërkuar falje, sepse Ai kurrë nuk lodhet duke na falur. Ta kërkojmë ketë hir.

    Papa Françesku

  • Papa Françesku

    Di Antonio Gaspari

    Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

    Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

    Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

    Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

    Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

    Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

    Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

    Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

    Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

    Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullore në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

    Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

    Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

    Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

    Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

    Tifoz i madh futbolli, të parët i ka nga Piemonte (Itali), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

    Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

    Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoi se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

    Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dhe do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti. 

    Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Joseph Ratzingerit.

    Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

    Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

    Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

    Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

    Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Bergoglio do të zgjidhej Papë.

    Zenit, 13.03.2013

  •  

    Di Antonio Gaspari

    Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

    Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

    Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

    Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

    Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

    Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

    Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

    Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

    Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

    Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullor në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

    Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

    Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

    Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

    Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

    Tifoz i madh futbolli, të parët i ka na Piemonte (Italia), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

    Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një Jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

    Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoj se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

    Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dh do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti.

    Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Josepsh Ratzingerit.

    Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

    Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

    Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

    Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

    Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Borgoglio do të zgjidhej Papë.

     

                                                                                                    Zenit, 13.03.2013

Pagina 1 di 3 1 2 3 > >>