Të dashur miq!

Ju ftoj që gjatë muajit maj 2013 të merrni pjesë në përshpirtërinë që dëshiron ta ndërmarrë Radio Maria çdo ditë të javës përveç të dielave dhe festave të urdhëruara nga ora 16-19 në famullitë e ndryshme të Kosovës dhe të Shqipërisë:

1. Ta lusim rruzaren.
2. Të marrim pjesë në Meshën e shenjtë.
3. Të japim kontributin tonë (10Euro) për përhapjen e Fjalës dhe të Dashurisë së Zotit në 11 shtete të botës.

Duke kërkuar nga Hyji së bashku me Nënën e Tij që në popullin tonë dhe në botë të ndalet ndarja e familjeve, ndërsa familjet që kanë vështirësi t’i tejkalojnë ato dhe t’i kthehen jetës bashkëshortore në dashuri.

Të falënderoj që edhe ti do bëhesh pjesë e kësaj iniciative më:

1 Maj – Marmull
2 Maj – Doblibare
3. Maj – Bishtazhin
4. Maj – Bec
6. Maj - Gllogjan
7. Maj – Zallakuqan
8. Maj – Pjetrushan (Kosovë)
9. Maj – Studjo e Radio Marisë, Shkodër
10 dhe 11. Shkodër, Lezhë, Tiranë, Durrës, Gjakovë
13. Maj – Kamëz
14. Maj – Grash
15. Maj – Laç i Vaut Dejës
16. Maj – Jubicë, Malësi e Madhe
17. Maj – Kaçë
18. Maj – Pistull
19. Maj – Bushat
21. Maj - Trush 
22. Maj – Ashtë
23. Maj – Balldre
24. Maj – Hot i Malësisë Madhe
25. Maj - Mamurras
27. Maj – Shelqet
28. Maj – Dejë
29. Maj – Bërdicë

Vëllezër e Motra, mirë dita!

Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

 E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Ja shërbëtorja e Hyjit.

 U bëftë me mua si është fjala jote.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

E Fjala u bë njeri.

 E banoi ndër ne.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

 Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

- Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

Për shpirtrat e purgatorit:

Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

- Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

 Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

Pushofshin në paqe!

 Amen!

Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

Qoftë bekuar Emri i Zotit,

Tash e përgjithmonë e jetës.

Ndihma jonë është në emër të Zotit,

Ai që Krijoj qiellin dhe tokën.

Ju bekoftë Hyji i gjithpushtetshëm Ati, e Biri e Shpirti Shenjt.

Amen.

Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

Të diel dhe drekë të mirë!

Papa Françesku

Vëllezër e Motra, mirë dita!

Pas takimit të parë të mërkurën e kaluar, sot kam mundësi tu drejtoj përsëri përshëndetjen të gjithëve! Jam i gëzueshëm që mund ta bëj këtë gjë të dielën, ditën e Zotit! Kjo është gjë e bukur dhe e rëndësishme për ne të krishterët: të takohemi të dielën, të përshëndetemi, të flasim si sot këtu, në shesh. Në një shesh që, fal mjeteve të informimit, i ka përmasat e botës.

Në ketë të diele të pestë të Kreshmëve, Ungjilli na paraqet një ngjarje të një gruaje kurorëshkelëse (krh. Gjn 8, 1-11), që Jezusi e shpëton nga dënimi me vdekje. Na godet qëndrimi i Jezusit: Nuk e dëgjojmë asnjë fjalë dëshpërimi, nuk e dëgjojmë asnjë fjalë gjykimi, por vetëm fjalë dashurie, të mëshirës që thërrasin në kthim. “As unë nuk po të dënoj: shko dhe tani e tutje mos mëkato më! (rr. 11).

Eh, vëllezër dhe motra, fytyra e Hyjit është fytyra e Atit të mëshirshëm që gjithmonë ka durim. A keni menduar ju në durimin  Hyjit, për durimi që e ka me secilin prej nesh?

Kjo është mëshira e tij. Ai gjithmonë është i durueshëm, gjithmonë ka druim më ne, na kupton, na pret, nuk lodhet duke na falur në qoftë se dimë të kthehemi tek Ai më zemër të penduar. “Mwshira e Zotit është e madhe”, thotë Psalmi.

Këtyre ditëve, pata mundësi të lexoj një libër të një Kardinali – Kardinalit Kasper, një teolog me famë, një teolog i mirë – për mëshirën. Ky libër më ndihmoj shumë, por mos mendoni se dëshiroj t’i bëj promovim librit të kardinajve të mi! Nuk jam duke e bërë këtë gjë! Por me ka ndihmuar shumë, më ka ndihmuar shumë... Kardinali Kasper thoshte që ta ndjesh mëshirën, kjo fjalë ndryshon gjithçka. Kjo është gjëja më e bukur që ne mund të ndjejmë: ndryshon botën. Pak mëshirë botën e bënë më të ngrohtë dhe më të drejtë. Kemi nevojë ta kuptojmë mirë mëshirën e Hyjit, të Atit të mëshirshëm që ka shumë durim. Ta kujtojmë Isainë profetë që pohon se edhe nëse mëkatet tona janë si purpuri, dashuria e Hyjit di bënë të bardha si bora. Është e bukur kjo gjë për mëshirën!

Më kujtohet, sapo u bëra Ipeshkëv, në vitin 1922, në Buenos Aires erdhi Zoja e Fatimas dhe u kremtua një Meshë e madhe për të sëmurët. Unë shkova për të rrëfyer, në këtë Meshë. Pothuajse në fundin e kësaj Meshe, u ngrita, sepse me duhej të shkoja për të mbarështuar Përforcimin (Krezmimin). Erdhi një grua plakë, e përvuajtur, shumë e përvuajtur, më shumë se tetëdhjetë vjeçe. E shikova dhe i thash: “Gjyshe – përse tek ne u themi kështu të vjetëve: gjyshe – ju a dëshiron për tu rrëfyer?” “Po”, me tha. “Po në qoftë se ju nuk keni mëkat...” Ajo me tha: “të gjithë kemi mëkate...” “Po ndoshta Zotëria nuk i fal mëkatet...”. “Zotëria fal gjithçka” më tha e sigurt. “Po si e dini, ju, zonjë?” Po mos t’i falte Zotëria të gjitha, bota nuk do të ekzistonte” ma ktheu. Ndjeva në vete një dëshirë ta pyesja: “Më thuaj, zonjë, ju a keni studiuar në Gregorianë?”, sepse kjo ishte urtia e Shpirtit Shenjt: urtia e brendshme drejt mëshirës së Hyjit. Mos ta harrojmë këtë fjalë: Hyji nuk lodhet kurrë duke falur, kurrë! “Eh, atë, ku është problemi?” Eh, problemi është se ne lodhemi, ne nuk dëshirojmë, lodhemi duke kërkuar falje. Ai nuk lodhet kurrë duke na falur ne, por ne, ndonjëherë, lodhemi për të kërkuar falje. Mos të lodhemi kurrë, mos të lodhemi kurrë! Ai është Baba i dashur që fal gjithmonë, që ka zemër të mëshirshme ndaj të gjithë neve. Edhe ne të mësohemi të jemi të mëshirshëm me të gjithë. Ta thërrasim ndërmjetësimin e Zojës që e pati në krah Mëshirën e Hyjit që u bë njeri.

Tani të gjithë së bashku ta lusim lutjen Engjëlli i Zotit.

Engjëlli i Zotit iu fal Zojës Mari.

 E ajo ngjizi për virtyt të Shpirtit Shenjt.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Ja shërbëtorja e Hyjit.

 U bëftë me mua si është fjala jote.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

E Fjala u bë njeri.

 E banoi ndër ne.

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Lutu për ne, o e shenjtja Nënë e Hyjit!

 Të bëhemi të denjë për premtimet e Jezu Krishtit.

Të lutemi: Hirin tënd, po të lutemi, o Zot, ndikoje në shpirtin tonë, që sikurse në lajmërimin e engjëllit na e zbulove mishërimin e Birit tënd, Jezu Krishtit, nëpër mundime e kryq të tij na udhëhiq në lavdinë e ringjalljes. Nëpër Krishtin Zotin tonë. Amen!

Lavdi Atit, e Birit e Shpirtit Shenjt! (Shtohet tre herë)

- Si ka qenë në fillim, ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen!

Për shpirtrat e purgatorit:

Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt, ardhtë Mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote, si në qiell, ashtu në tokë! 

- Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë. E mos na lër të biem në tundim, por na liro nga i keqi. Amen!

Të falemi Mari, hirplote, Zoti me ty! E bekuar je mbi të gjitha gratë dhe i bekuar fryti i barkut tënd, Jezusi. 

- Shenjtja Mari, Nëna e Hyjit, lutu për ne mëkatarët, tash e në fill të vdekjes sonë. Amen!

Jepua, o Zot, pushimin e pasosur!

 Dhe i shndrittë drita e pambaruar!

Pushofshin në paqe!

 Amen!

Engjëlli i Zotit, që je rojtari im, pasi Hyji, për mëshirë të vet, më ka lënë nën mbrojtjen tënde, ti sot më shndrit, më mbaj, më ruaj e më sundo. Amen!

Ju drejtoj një përshëndetje të përzemërt të gjithë shtegtarëve. Faleminderit për pranimin tuaj dhe për lutjet tuaja. Lutuni për mua, ju kërkoj këtë gjë. Ripërtëri përqafimin tim ndaj besimtarëve të Romës duke e zgjeruar në të gjithë ju, që vini nga pjesët e ndryshme të Italisë dhe të botës, si edhe mbi ata që janë bashkuar me ne përmes mjeteve të informimit.

E Zgjodha emrin e Pajtorit të Italisë, Shën Françeskut të Asizit, dhe kjo gjë e forcon lidhjen time shpirtërore më këtë tokë, ku – siç e dini – është origjina e familjes sime. Por Jezusi na thirri të bëhemi pjesë e një familje të re: Kishës së tij, në këtë familje të Hyjit, duke ecur së bashku në rrugën e Ungjillit. Zoti ju bekoftë, Zoja ju ruajtë. Mos e harroni këtë gjë: Zotëria nuk lodhet kurrë duke falur! Jemi ne që lodhemi duke kërkuar falje.

Të diel dhe drekë të mirë!

Papa Françesku

Predikimi i Papës Françeskut në Famullinë Shën Ana, në Vatikan 17.03.2013

Kjo është gjë e bukur, Jezusi është vetëm në mal, duke u lutur. Lutej vetëm (krh. Gjn 8, 1). Pastaj shkon përsëri në Tempull, dhe mbarë populli shkonte tek ai (krh. Rr. 2). Jezusi është në mesin e popullit, dhe në fund, e lanë vetëm me gruan (krh. Rr. 9). Ajo vetmi e Jezusit! Kjo është vetmi e frytshme: është vetmia e lutjes me Atin, edhe kjo, kaq e bukur, që është pikërisht porosia e sotme e Kishës, porosia e mëshirës me këtë grua.

Gjithashtu e kemi një dallim mes popullit: Ishte mbarë populli që shkonte tek Ai; ai u ul dhe nisi t’i mësojë ata: populli që dëshironte t’i dëgjonte fjalët e Jezusit, populli me zemër të hapur, që kishte nevojë për Fjalën e Hyjit. Ishin edhe të tjerët, që nuk dëgjonin asgjë, nuk kishin mundësi të dëgjonin; e ishin edhe ata që kishin ardhur me atë grua: Shiko, Mësues, kjo grua është prej atyre grave, është ... Duhet të bëjmë ashtu si na ka urdhëruar Moisiu që të bëjmë me këto gra (krh. Rr. 4-5).

Edhe ne, besoj, që jemi ky popull që, në njërën anë dëshiron ta dëgjoj Jezusin, por në anën tjetër, ndonjëherë, na pëlqen që t’i frushkullojmë të tjerët, t’i dënojmë të tjerët. Porosia e Jezusit është kjo: mëshira. Sa për mua, e them përvujtërisht, është porosia më e madhe e Zotërisë: mëshira. Sepse Ai vet tha: Unë nuk erdha për të drejtët; të drejtët përligjen vetvetiu. Shko i Bekuari Zotëri, nëse ti mund ta bësh, unë nuk mund ta bëj! Mirëpo ata besojnë se mund ta bëjnë. Unë erdha për mëkataret (krh. Mk 2, 17).

Paramendojeni atë bisedë që u bë pasi që e thirri Mateun: Po ky shkon me mëkatarët! (krh. Mk 2, 16). Ai erdhi për ne, kur ne e njohim vetveten se jemi mëkatar. Por në qoftë se ne jemi si fariseu, para altarit: të falënderoj o Zot, sepse nuk jam si njerëzit tjerë e as si ky që është të dera, si tagrambledhësi (krh. Lk 18, 11-12), nuk e njohim zemrën e Zotërisë, dhe nuk do ta kemi kurrë gëzimin për ta ndjerë këtë mëshirë. Nuk është e lehtë që të braktisemi plotësisht në mëshirën e Hyjit, sepse ajo është një humnerë e pakuptueshme. Por duhet ta bëjmë! 

“Oh, atë, po ta njihje ti jetën time, nuk do më flisje kështu!”. “Përse?”, “çfarë kam bërë?””Oh, kam bërë mëkate të rënda!”

“Më mirë! Shko tek Jezusi: Atij i pëlqen nëse ia tregon këto gjëra!” Ai i harron, Ai e ka aftësinë e veçantë për të harruar. I harron, të puth, të përqafon duke të thënë: “as unë nuk po të dënoj; shko, tani e tutje mos mëkato më” (Gjn 8, 11). Vetëm këtë këshill ta jep. Pas një muaj, jemi në të njëjtat rrethana... Kthehemi tek Zotëria. Zotëria nuk lodhet kurrë për të falur: kurrë! Ne jemi ata që lodhemi për ta kërkuar faljen prej Tij. T’ia kërkojmë hirin që të mos lodhemi për t’i kërkuar falje, sepse Ai kurrë nuk lodhet duke na falur. Ta kërkojmë ketë hir.

Papa Françesku

Papa Françesku

Di Antonio Gaspari

Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullore në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

Tifoz i madh futbolli, të parët i ka nga Piemonte (Itali), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoi se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dhe do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti. 

Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Joseph Ratzingerit.

Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Bergoglio do të zgjidhej Papë.

Zenit, 13.03.2013

Di Antonio Gaspari

Papa e Romës është Arqipeshkvi i Buenos Airesit, argjentinasi Jorge Mario Bergoglio

Papa Françesku është një njëri i shenjt, i përvuajtur, i mirë, bamirës, që popullit në festë i kërkoi të lutet për të, Papa që kërkoj një ditë pas zgjedhjes të shkoi për ta nderuar Zojën e Bekuar në Santa Maria Magjore.

Ky është Jorge Mario Bergoglio, argjentinas me prejardhje italiane, Papa i parë nga Shoqëria e Jezusit, Papa i parë që nuk është nga Evropa, Papa i parë nga Amerika Latine, jezuiti i vetëm i pranishëm në Konklavë.

Një thirrje e vonshme. Teknik kimik, u bë meshtar në moshën 33 vjeç, pasi që diplomoi në Filozofi dhe në Teologji.

Vendosi të quhet Françesk, ata që e njohin e dinë përse.

Kardinali dhe Arqipeshkvi i Buenos Airesit, person i pajisur me përvujtëri që të çarmatos. Dëshmitar i bamirësisë dhe i mëshirës që pjesën më të madhe të jetës së vet ia kushtoj apostullatit dhe kujdesit për të varfër dhe për të sëmur.

Bëri bujë vendimi i tij kur të Enjten e Madhe ua lau këmbët dymbëdhjetë të sëmurve nga Sida.

Zgjedhja e emrit reflekton në mënyrë të përsosur natyrën e tij. Ai është person i thjeshtë, nuk ka shofer, nuk ka sekretar, lëviz me biçikletë, metro dhe në autobus.

Ta ofron një kafe dhe ta përgatit vet. Ndërtoi famulli dhe qendra të ndihmës në pjesët më të varfra të Buenos Airesit.

Pinë një pije që quhet “mate”, pije që bëhet nga fletët e barit “mate”, shumë popullor në Argjentinë. Ai shkoj atje ku ishte gjendja më e dëshpëruar.

Veshja meshtarake për të asnjëherë nuk ishte pengesë, përkundrazi simboli i Kishës së Krishtit, bariut që kërkon delet e humbura.

Një famullitar tregon se në famulli po e prisnin Arqipeshkvin për të ndarë Përforcimin (Krezmimin).

Shikuan duke ardhur një meshtar me biçikletë. Do i kishin paramenduar të gjitha përveçse ky meshtar të ishte Arqipeshkvi.

Së bashku me lutjen pjesën më të madhe të apostullatit të vet iu kushtoj kujdesit për të nevojshmit dhe të dobëtit.

Tifoz i madh futbolli, të parët i ka na Piemonte (Italia), është tifoz i Juventusit në Itali. Në Argjentinë është tifoz i skuadrës San Lorenzo, skuadër argjentinase që e ka themeluar një meshtar.

Meshtarë normal, i përgatitur dhe i zellshëm si një Jezusit, i mirë dhe vëllazëror si një françeskan, i vetëdijshëm për dobësitë njerëzore dhe për mëshirën e Hyjit, i përvuajtur i kërkon dhe i premton lutje gjithmonë secilit që e takon.

Në paraqitjen e parë si Papë ju kërkoj njerëzve që të luteshin për të dhe ju pretoj se lutjet e veta do t’i paraqes për secilin prej tyre.

Papa është një atë shpirtëror që e njeh varfërinë dhe vuajtjen, afër njerëzve, pengesa e vetme është mosha. Lindi në vitin 1936 dh do të bëhet 77 vjeç më 17 dhjetor të këtij viti.

Në Konklavën e vitit 2005 që më i votuari pas Josepsh Ratzingerit.

Pati mundësi të bllokojë zgjedhjen e Papës. Në mënyrë të përvuajtur kërkoj që të votojnë Atin e shenjtë të ardhshëm Benediktin e XVI.

Gjithmonë e ka refuzuar çdo privilegj të mundshëm. Kërkoj gjithmonë vëllazërinë  dhe bashkëndarjen më të varfrit dhe të dobëtit.

Në Argjentinë janë shumë njerëz që besojnë se është i shenjtë.

Është interesante të themi gjithashtu se Papa u zgjodh nga një vend që është vendi më katolik e që rri mes dy oqeaneve, oqeanit Atlantik dhe Paqësor.

Ishte shumë e vështirë të parashikohej zgjedhja e tij, mirëpo dy orë para se të dilte tymi i bardhë, takova një mik të dashur, Prof. Guzman Carriquiry, sekretarin e Komisionit Papnor për Amerikën Latine, ish nën-sekretarin e Këshillit Papnor për Shekullaret, që më siguroi se Kardinal Borgoglio do të zgjidhej Papë.

                                                                                                Zenit, 13.03.2013

Të dashur vëllezër,
 
Ju kam thirrur në konsistor jo vetëm për tri kanonizimet, por edhe për tu shpallur një vendim që ka rëndësi të madhe për jetën e Kishës. Pasi që e kam shqyrtuar ndërgjegjen time para Hyjit, kam arritur tek e bindja, se forcat e mia për arsye të moshës së shtyrë, nuk janë më të përshtatshme për të kryer në mënyrë të duhur mbarështimin e Pjetrit.
Jam shumë i vetëdijshëm se ky mbarështim, për shkak të thelbit të tij shpirtëror, nuk duhet të kryhet vetëm më vepra dhe fjalë, por edhe më shumë duke vuajtur dhe duke u lutur.
Prapëseprapë, në botën e sotme, që iu nënshtrohet ndërrimeve të shpejta dhe është e turbulluar nga pyetjet që kanë domethënie të madhe për jetën e fesë, për të drejtuar barkën e Pjetrit dhe për ta shpallur Ungjillin, është e nevojshme edhe fuqia e trupit, siç është e nevojshme edhe ajo e shpirtit, fuqia që, në muajt e fundit, në mua është zvogëluar në atë masë sa që më duhet ta njoh paaftësinë time për të mbarështuar mirë mbarështimin që mu besua.
Për këtë arsye, krejtësisht i vetëdijshëm për rëndësinë e këtij vendimi, plotësisht i lirë, deklaroj se jap dorëheqje nga mbarështimi i Ipeshkvit të Romes, Zëvendësit të Shën Pjetrit, që mu besua nëpër duart e Kardinajve më 19 prill 2005, në mënyrë që, nga 28 shkurti 2013, në orën 20, Selia e Romës, selia e Shën Pjetrit, do të jetë e zbrazur dhe ata që e kanë për detyrë, duhet të thërrasin Konklavën për të zgjedhur Atit e shenjtë të ri.
Të dashur vëllezër, ju falënderoj më gjithë zemër për krejt dashurinë dhe punën me të cilën e keni mbartur së bashku me mua peshën e mbarështimit, dhe kërkoj falje për të gjitha mungesat e mia.
Tani, po ia besojmë Kishën e Shenjtë Bariut të Barinjve, Zotit tonë Jezu Krishtit, ta lusim Nënën e shenjtë të tij Marinë, që t’i mbështet me mirësinë e saj amnore Etërit Kardinaj për ta zgjedhur Atin e shenjtë të ri.
Për sa më përket mua, edhe në të ardhmen, dëshiroj më gjithë zemër, më jetën që do t’i  kushtohet lutjes, t’i shërbej Kishës së Hyjit. 
 
Këto janë fjalët që Ati i shenjtë Benedikti i XVI i tha në momentin e dorëheqjes para Kardinajve më 11 shkurt 2013.

I Lumi Gjoni Pali II, Papë caktoj që dita e 2 shkurtit të jetë dita e të kushtuarve Hyjit. Këtu i kemi para sysh, meshtarët rregulltarët, rregulltaret dhe shekullarët që iu kushtuan Hyjit. Sot është dita që ta falënderojmë Zotin për praninë e këtyre njerëzve në popullin tonë gjatë më shumë se 20 shekujve. Duhet të jemi mirënjohës për punën e madhe të këtyre njerëzve që na lan një trashëgimi të pashlyeshme në popullin tonë duke na ruajtur identitetin ton fetar dhe kombëtar. Të lutemi që Hyji t’i bekojë me thirrje të reja që prania e tyre të jetë bekim në popullin tonë duke bërë që në jetën e secilit prej tyre të shndrisë ajo karizëm që Zoti në ta dëshiron t’ia dhurojë secilit njeri.

Në këtë ditë të gjithë të kushtuarit do të mblidhen në Kishat e caktuara nga ipeshkvit që të falënderojnë Zotin për hirin e thirrjes të cilën në vështirësi dhe mirësi kanë mundësi ta jetojnë në vendin tonë dhe në mbarë botën.

Më 30 dhe më 31 janar 2013 Radio Marinë Shqiptare e vizituan Zotëri Emanuele Ferraio, Presidenti i Familjes Botërore të Radio Marisë, dhe Bernhard Mitterrutzner, Koordinator për Evropën në familjen Botërore të Radio Marisë. Pasi që ishin në Prishtinë për inaugurimin e radios së re në Kosovë, dhe në Shkup për të parë mundësit e hapjes së Radio Marisë në Maqedoni erdhën në Shqipëri që pastaj të vazhdojnë udhëtimin e tyre për në Mal të Zi dhe Bosnje e Hercegovinë. Duke falënderuar Zotin për mirësinë që ia jep dhe për nxitjen që na bënë vazhdimisht përmes anëtarëve të Familjes Botërore të Radio Marisë, Presidentit i urojmë udhë të mbarë dhe ia premtojmë lutjen e vazhdueshme që ta kenë dritën e Shpirtit të Zotit për të gjihedhur të gjitha problemet që paraqitën në jetën e Radio Marisë.